درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٣٣٦ - قوله(ع) لم تزل مع الزائلين و لم يتغير مع المتغيرين و لم يتبدل مع المتبدلين و من دونه في يده و تدبيره و كلهم اليه محتاج و هو غنى عما سواه
رحمت خود طرد فرمود و تا بحال نيز بر او غضبان است پس چگونه رضايت يافته و حال اينكه به گفتار تو پيوسته در غضب بوده خواهد بود بر ابليس و بر پيروان ابليس و هم كيشان او.
اى ابو قره چگونه اظهار جرات مىنمائى و مقام كبريائى را هتك معرض عوارض و حالات گوناگون قرار بگيرد و حالت خشم و غضب بر او عارض شود همچنانكه بر بشر اين گونه عوارض رخ ميدهد و بالاخره ساحت قدس ربوبى معرض عوارض قرار نميگيرد همچنانكه مخلوق معرض حالات و تحولات قرار خواهد گرديد بايد ساحت كبريائى را از نقص و عوارض تقديس و تنزيه نمود ساحت كبريائى واحد واحدى الذات و الصفه است نقص و تركيب بر ساحت قدس او هرگز عارض نمىشود.
قوله (ع): لم تزل مع الزائلين و لم يتغير مع المتغيرين و لم يتبدل مع المتبدلين و من دونه في يده و تدبيره و كلهم اليه محتاج و هو غنى عما سواه:
امام (ع) در پايان پاسخ باعتراضات ابو قره فرمود ساحت كبريائى موجود بحت بسيط نهايت بساطت و نور محض و محض نور كه عوالم را نور بخشيده و از فيوضات او همه عوالم روشن گشته و كمال مقام ربوبى را ارائه ميدهند چگونه ساحت كبريائى موصوف بصفت تغير و تبدل و عروض مىنمائى در صورتى كه بطور حتم از زوال و تغير ايمن و مصون خواهد بود همچنين با موجودات جهان طبع كه بر اساس تغير و تحول و حركت است هرگز معرض تغير و زوال و حركت قرار نخواهد گرفت و هر موجود ذاتى و پست و مخلوق و آفريدهاى در حيطه قدرت و استيلاء او خواهد بود و همچنين هر موجودى محكوم بتدبير ساحت آفريدگار خواهد بود در صورتى كه همه موجودات نورى عوالم علوى و سفلى همه محتاج بفيوضات پى در پى او هستند و لحظهاى از فيض وجود او بىنياز نخواهند بود و احتياج ذاتى دارند چه حاجت زياده بر فيض وجود تصور نميرود كه هر لحظه بطور تجدد فيض هر موجودى را بايد فرا بگيرد و گر نه محكوم بفناء خواهد بود.