درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٦ - قوله(ع) انى انا الله لا اله الا انا خالق الخير و الشر
پس از طى مراحلى و تهيه وسائلى از قبيل طبيعى خارجى و تحريك اعضاء و جوارح و ادامه اراده هر لحظه تا پايان عمل كه بر اساس تغير و كثرت و تحول است.
قوله (ع): انى انا اللَّه لا اله الا انا خالق الخير و الشر:
پس از شهادت ساحت كبريائى بمقام الوهيت و اختصاص آن بساحت كبريائى و ربوبى دو صفت توحيد افعالى خود را اعلام ميفرمايد كه هر چه از اشعه وجود و هستى بهرهمند شده از ذات قدس منبعث و از پرتو صفت خالقيت كبريائى است و هيچ موجودى خير و يا شر صالح و يا طالح، و نيك و يا بد نيست جز اينكه مورد تابش فيض وجود قرار گرفته است باختلاف تابش اشعه از لحاظ مستقيم و مقصود بالذات و يا غير مستقيم و بطور تبعى.
و اشياء بر حسب اعتبار وجود خير و وجود شر و عدم آن تقسيم بچند قسم ميشوند وجودى كه خير محض است يعنى در آن شائبه شر نباشد.
٢- و نيز موجود خير كه در آن شائبه شر و فساد نيز باشد.
٣- و آنچه شائبه شر در آن زياد باشد.
٤- و آنچه در آن شائبه خير زياده باشد.
٥- وجودى كه خير و شر از آن يكسان بظهور برسد.
و قسم دوم منقسم مىشود بموجودى كه غلبه بآنست كه اثر شر نداشته باشد و شر آن كمتر باشد و نيز بموجودى كه اثر خير و شر يكسان در آن باشد و نيز موجودى كه غلبه با آثار شر آنست و اقسام پنجگانه مفروض است.
قسم اول موجودى است كه در آن هيچ شائبه از شر نباشد و آن موجودى است كه فعليت محضه باشد مانند عقول قدسيه و ذوات طاهره كه خير محض و منزه از هر گونه شائبه شر خواهد بود.
٢- موجودى است كه غلبه در آن بآثار نيك است و آثار شر چه بسا نيز مترتب شود.