امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٩٧ - دلائل ناصبى بودن معاويه

رسول خدا صلى الله عليه و آله در منبرشان خواهد بود، در حالى كه او در منبر حرمين، مكه و مدينه نيز لعن مى‌شد.

خيلى روشن است كه اين عمل و روشى كه مورد خشم الهى است، با امر معاويه و سيره ننگين او انجام گرفته است.

كار را معاويه به جايى رسانده است كه ابن حجر مى‌گويد: ثم اشتد الخطب فتنقصوه واتخذوا لعنه على المنابر سنة؛[١] سپس سخنان شديد شد و على را تنقيص كردند و لعن او را در منبرها سنت قرار دادند.

عن أبي‌كبير قال: كنت جالسا عند الحسن بن علي فجاءه رجل فقال: لقد سب عند معاوية عليا سبا قبيحا رجل يقال له معاوية يعني ابن حديج تعرفه؟ قال: إذا رأيته فائتني به قال: فرآه عند دار عمرو بن حريث فأراه إياه قال: أنت معاوية بن حديج؟ فسكت فلم يجبه ثلاثا ثم قال: أنت السباب عليا عند ابن آكلة الأكباد أما لئن وردت عليه الحوض و ما أراك ترده لتجدنه مشمرا حاسرا ذراعيه يذود الكفار والمنافقين عن حوض رسول الله صلى الله عليه و آله كما تذاد غريبة الابل عن صاحبها قول الصادق المصدوق أبي القاسم صلى الله عليه و آله؛[٢] ابوكبير مى‌گويد: نزد حسن بن على عليه السلام نشسته بودم و مردى به خدمت او آمد و گفت: در نزد معاويه بن ابى‌سفيان مردى به نام معاويه بن حديج على را سب ودشنام قبيحى كرد. امام حسن عليه السلام به او فرمود: اگر او را ديدى به نزد من بياور. پس او را در نزد در خانه عمرو بن حريث ديد و به امام عليه السلام نشان داد. حضرت سه مرتبه از او سؤال كرد كه تو معاويه بن حديج هستى، ولى او پاسخ نداد. سپس فرمود: تو هستى كه‌

[١] . فتح البارى ابن حجر، ج ٧، ص ٥٧.

[٢] . انساب الاشراف بلاذرى، ج ٣، ص ٢٦٩؛ تاريخ ابن عساكر، ج ٥٩، ص ٢٨، با دو سند؛ المعجم الكبير، ج ٣، ص ٨٢، ح ٢٧٢٧؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٣٠؛ سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٣٩.