امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥٧٤ - نزول آيه«اولى الامر»

را امير آن قرار داد و امر فرمود كه از وى اطاعت شود. آن امير غضب كرد و گفت: مگر پيامبر صلى الله عليه و آله امر نفرمود كه از من اطاعت كنيد؟ گفتند: آرى، گفت: هيزم جمع كنيد، پس جمع كردند، گفت: آتش روشن كنيد، كردند، گفت: وارد آتش شويد، خواستند وارد شوند، ولى برخى از آن‌ها ديگرى را از دخول بر آن منع مى‌كردند ومى‌گفتند: از آتش (جهنم) به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله فرار كرديم پيوسته بر اين حال بودند تا اين‌كه آتش و غضب امير خاموش شد. خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و حضرت فرمودند: اگر داخل آتش مى‌شدند تا قيامت از آن خارج نمى‌شدند، همانا طاعت در معروف است.

در نقل احمد پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمودند: اگر داخل مى‌شدند آمر و مأمور با هم داخل جهنم مى‌شدند.[١] شعيب ارنؤوط سند اين حديث را صحيح دانسته است.

با اين حال اولا: چگونه ممكن است كه خداوند متعال اين آيه‌اى شريفه را در مورد او (در اين سريه) نازل فرموده باشد. ثانياً: از اين اخبار ثابت مى‌شود نزول آيه «اولى الامر» در اين سريه، بى‌اساس است و از ابن عباس در مورد اين آيه مطالب نقيض اين نيز نقل شده است مانند: منظور از اولى الامر اهل فقه و دين و اهل طاعت خداوند هستند كه به مردم دينشان را آموزش مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند و خداوند طاعت آن‌ها را واجب قرار داده است.[٢] جابر نيز چنين سخنى را گفته است.[٣] و ابن جريج همچنين گفته است: اين آيه در مورد طلحه بن عثمان نازل شده است.[٤] و باز روايت كرده‌اند كه گويا اين آيه در سريه‌اى در مورد خالد بن وليد و عمار كه با هم نزاع داشتند

[١] . مسند احمد، ج ٥، ص ٦٦، ح ٢٠٦٧٨؛

[٢] . المستدرك على الصحيحين، ج ١، ص ٢١١، ح ٤٢٣؛

[٣] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٧، ص ٥٦٧؛ المستدرك على الصحيحين، ج ١، ص ٢١١، ح ٤٢٣.

[٤] . تفسير طبرى، ج ٥، ص ٢٠٢، ذيل آيه.