امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٤٤ - ابوهريره مبلغ آيات برائت

بن ابى‌وقاص برخورديم. من نزديك‌ترين فرد به او بودم و او ازعلى پرسيد و گفت: على را چگونه ديديد وآيا شنيديد كه مرا ياد كند؟ گفتيم: اما با اسمت نه، ولى از او شنيديم كه مى‌فرمود: از فتنه‌اى اخنس بپرهيزيد. گفت: آيا مرا نام برد؟ گفتيم: نه. گفت: اخنس بسيار است و من پيوسته او را دوست دارم از زمانى كه سه چيز در مورد او از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم. همانا پيامبر صلى الله عليه و آله ابوبكر را با آيات برائت فرستاد. سپس على را به دنبال او فرستاد وعلى مأموريت را از او گرفت وابوبكر ناراحت وشكسته حال برگشت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: از طرف من كسى (مأمريت) را انجام نمى‌دهد مگر مردى از اهلم وهمه درب‌ها را بر مسجد بست جز درب منزل على و در مقام پاسخ به شكايات فرمود: من كارى نكردم، بلكه به چيزى امر شدم و به آن عمل كردم و در غزوه تبوك فرمود: آيا راضى نيستى كه براى من به منزله هارون نسبت به موسى باشى مگر اين‌كه تو پيامبر صلى الله عليه و آله نيستى؟

اين حديث با چندين سند روايت شده و لفظ مذكور از ابن ابى‌عاصم است و هر دو سند ابن ابى‌عاصم صحيح است و نسائى مختصر داستان برائت وبرگشتن ابوبكر را نقل كرده است. و ابن عساكر شبيه اين داستان را مفصل‌تر از حارث بن مالك با سند حسن روايت كرده است.

٤. عن أنس بن مالك: أن رسول الله صلى الله عليه و آله بعث ببراءة مع أبي‌بكر إلى أهل مكة قال ثم دعاه فبعث بها عليا قال لا يبلغها إلا رجل من أهلي؛[١] انس مى‌گويد: همانا پيامبر صلى الله عليه و آله ابوبكر را همراه آيات برائت به مكه روانه نمود سپس او را فرا خواند وعلى را فرستاد وفرمود: اين آيات را جز خودم و يا فردى از اهل بيتم نبايد ابلاغ‌

[١] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٧، ص ٥٠٦؛ مسند احمد، ج ٣، ص ٢١٢ و ٢٨٣، ح ١٣٢٣٧ و ١٤٠٥١؛ سنن الكبرى نسائى، ج ٥، ص ١٢٨، ح ٨٤٦٠؛ مسند ابى‌يعلى، ج ٧، ص ١٢٨، ح ٣٠١٥؛ احاديث المختاره، ج ٢، ص ٤٦٨، ح ٢١٧٥ و ٢١٧٦؛ فتح البارى، ج ٨، ص ٣٢٠؛ صحيح وضعيف سنن ترمذى البانى، ج ٧، ص ٩٠، ح ٣٠٩٠.