امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٦٥٧ - امام بخارى و متعه نساء

رجل فاستفتاه في المتعة فأمره بها فقال له ابن أبي عمرة الأنصاري مهلا قال ما هي؟ والله لقد فعلت في عهد إمام المتقين قال ابن أبي عمرة إنها كانت رخصة في اول الإسلام لمن اضطر إليها كالميتة والدم ولحم الخنزير ثم أحكم الله الدين ونهى عنها؛[١] عروه مى‌گويد: عبدالله بن زبير (زمان خلافتش) در مكه برخاست و گفت: همانا افرادى كه خداوند قلب‌هايشان را كور گردانيده چنان‌كه چشمانشان را كور كرده است، بر جواز متعه فتوا مى‌دهند به مردى (به ابن عباس) خطاب مى‌كرد. ابن عباس در پاسخ به او بر وى ندا كرد و گفت: تو شخص جاهل و بى ادب هستى، به جانم سوگند همانا متعه در زمان امام متقين (پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله) انجام مى‌شد. ابن زبير به ابن عباس گفت: تجربه بكن و ببين، به خدا سوگند اگر متعه كردى حتماً تو را سنگ‌سار خواهم كرد. زهرى مى‌گويد: خالد به من خبر داد كه او نزد مردى (نزد ابن عباس) نشسته بود مردى آمد و از او در مورد متعه سؤال كرد و او وى را به آن امر نمود، پس ابن ابى‌عمره انصارى به (ابن عباس) گفت: ساكت باش، ابن عباس گفت: چه شده است؟ به خدا سوگند همانا متعه در زمان امام متقين صلى الله عليه و آله انجام مى‌شد. ابن ابى‌عمره گفت: متعه در اول اسلام براى كسى كه به آن به مانند به گوشت مرده و خون و گوشت خوك ضرورت پيدا كرد، رخصت داده شد و سپس خداوند دين را محكم نمود و از متعه نهى شد.

اين خبر نيز عجيب است و در آن نيز چه قدر سخن دور از واقعيت و عجيب گفته شده است. اولا: ابن ابوعمره از صحابه نيست، پس اين سخنانش را از كجا درآورده است و از كجا مى‌گويد، ثانياً: پاسخ ابن عباس به او چه بوده و چرا آن را ذكر نكرده‌اند، ثالثاً: مقائسه بين متعه و مواد غذائى كه جهت جلوگيرى از مرگ در حالت عدم وجود مواد غذايى جائز گذشته است، يك فريب واضح مردم عوام است. و اين دو خبر نيز ثابت‌

[١] . صحيح مسلم، كتاب النكاح، باب نكاح المتعة وبيان أنه أبيح ثم نسخ ثم أبيح ثم نسخ واستقر تحريمه إلى يوم القيامة، ج ٢، ص ١٠٢٣، ح ١٤٠٦.