اين‌كه ابوهريره در بحرين مؤذن علاء بن حضرمى بوده نيز از مسلمات است و از ابن سيرين، ابوسلمه، ابودلان و وليد بن رباح نيز با سندهاى صحيح روايت شده است.[١] اگر ابوهريره مدت كمى همراه علاء و مؤذن او بود، مؤذن علاء بودن او در بحرين زبان‌زد نمى‌شد، لذا او مدت طولانى در بحرين بوده تا به اين عنوان شهرت يافته است.

با اين حال ابوهريره خود را خيلى بزرگ و آگاه به همه‌ى علم اهل مدينه خوانده و در ضمن آن مى‌گويد: ... آرى سال هفتم در خيبر به نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آمدم و همراه آن حضرت ماندم و تا زمانى كه آن حضرت وفات كرد همراه ايشان در منزل همسرانش دور مى‌زدم و به او خدمت مى‌كردم، پشتش نماز مى‌خواندم و همراهش حج و جهاد مى كردم و والله داناترين مردم به حديث آن حضرت بودم، مهاجر و انصار ملازمت من نسبت به آن حضرت را مى‌دانستند و از من حديث آن حضرت را سؤال مى‌كردند كه بين آن‌ها عمر و عثمان و على و طلحه و زبير بودند و والله هر حديثى كه در مدينه بود براى من مخفى نبود ....[٢]

اين سخنان نيز به روشنى دروغ‌گويى ابوهريره را ثابت مى‌كند؛ زيرا سند اين خبر صحيح است گرچه در آن واقدى است، زيرا اهل سنت و وهابى‌ها با استناد به معناى اين سخن ابوهريره آن را در كتاب‌هاى خود تكرار مى‌كنند.

عبدالله بن عبدالعزيز بن على الناصر مى‌گويد: ابوهريره در سال هفتم هجرى در فاصله خيبر و حديبيه در سى سالگى مسلمان شد، او سپس همراه پيامبر صلى الله عليه و آله از خيبر به مدينه رفت و در صفّه اقامت گزيد. او همواره با پيامبر صلى الله عليه و آله بود و هر كجا پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌رفت ابوهريره هم همراه او به آنجا مى‌رفت، و اغلب غذا را با پيامبر صلى الله عليه و آله صرف مى‌كرد.[٣]

[١] . مصنف ابن ابى‌شيبه، ج ٢، ص ٣١٥ و ٢١٦؛ مصنف عبدالرزاق، ج ٢، ص ٩٦؛ الاوسط ابن المنذر، ج ٦، ص ١٧٣؛ فتح البارى، ج ٢، ص ٢١٧؛ كنز العمال، ج ٨، ص ١٢٢، ح ٢٢١٩٥.

[٢] . سير اعلام النبلاء، ج ٢، ص ٦٠٥؛ البداية والنهاية، ج ٨، ص ١١٦؛ الاصابه، ج ٧، ص ٣٥٩.

[٣] . دليل و برهان در تبرئه‌ى ابوهريره از بهتان، ص ٣٦؛ به نقل از كتاب« السنة ومكانتها فى التشريع الاسلامى، مصطفى سباعى. البداية والنهاية، ج ٨، ص ١١٢.