امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ١٢٢ - واقعيت در مورد نماز نافلهاى پس از عصر

وكَانَ يَقُولُ: إِنَّمَا أَصْنَعُ كَمَا رَأَيْتُ أَصْحَابِى يَصْنَعُونَ، وَلَا أَمْنَعُ أَحَدًا أَنْ يُصَلِّىَ فِى أَىِّ سَاعَةٍ شَاءَ مِنْ لَيْلٍ او نَهَارٍ، غَيْرَ أَنْ لَا تَتَحَرَّوْا طُلُوعَ الشَّمْسِ وَلَا غُرُوبَهَا؛[١] ابن عمر هميشه مى‌گفت: همانا همان‌گونه عمل مى‌كنم كه ديدم اصحابم آن‌گونه عمل مى‌كردند. هيچ كسى را از خواندن نماز در هيچ وقتى از روز و شب منع نمى‌كنم، غير از اين‌كه زمان طلوع و غروب شمس را براى خواندن نماز انتخاب نكنيد.

از ظاهر اين سخن ابن عمر استفاده مى‌شود كه، اصحاب نماز پس از عصر را مى‌خواندند و او نيز آن را انتخاب كرده است، ولى چنان‌كه خواهد آمد، عمر بن خطاب از اين نماز نهى مى‌كرد و ابن عمر از نهى پرهيز كرده است.

و مسلم نيز از عائشه عين معناى حديث اميرالمؤمنين عليه السلام را اين‌گونه روايت كرده است:

عن عائشة أنها قالت: لم يدع رسول الله صلى الله عليه و آله الركعتين بعد العصر قال: فقالت عائشة: قال رسول الله صلى الله عليه و آله: لا تتحروا طلوع الشمس ولا غروبها فتصلوا عند ذلك؛[٢] پيامبر صلى الله عليه و آله دو ركعت نماز پس از عصر را هرگز ترك نكردند. عائشه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: زمان طلوع و غروب شمس را براى خواندن نماز انتخاب نكنيد.

و باز ام‌المؤمنين عائشه گفته است:

[١] . صحيح بخارى، كتاب فضل الصلاة في مسجد مكة والمدينة، باب: مسجد قبا، ح ١١٩٢؛ مسند احمد، ج ٢، ص ١٣، ح ٤٦١٢ از ابن عمر به صورت مرفوع روايت كرده و شعيب ارنؤوط سندش را صحيح دانسته است.

[٢] . صحيح مسلم، كتاب صلاة المسافرين وقصرها، باب: لا تتحروا بصلاتكم طلوع الشمس ولا غروبها، ج ١، ص ٥٧١، ح ٨٣٣.