و عرضش حلال است) از هر كسى كه در فضائل ابوتراب (اميرالمؤمنين عليه السلام) و اهل بيتش چيزى روايت كند. خطبا در تمام روى زمين و تمام منابر شروع كردند به لعن على و برائت از او و سب على و اهل بيتش. در آن زمان اهل كوفه به جهت كثرت شيعه على در آن، تحت شديدترين فشار قرار گرفت. معاويه بر آن‌ها زياد بن سميه را حاكم قرار داد و بصره را نيز به او داد. زياد شيعه‌ها را هر جا بودند گرفت و كشت و ترسانيد و دست و پاهايشان را قطع كرد و چشم‌ها را درآورد و آن‌ها را به دار زد تا اينكه در كوفه شيعه‌اى معروفى باقى نماند. معاويه به عمالش در تمام آفاق نوشت: شهادت هيچ يك از شيعه‌اى على و اهل بيتش مورد قبول قرار نگيرد و به آن‌ها نوشت: به شيعه‌اى عثمان و محبان و اهل ولايتش و كسانى كه فضائل و مناقب عثمان را نقل مى‌كنند توجه كنيد وآن‌ها را به خود نزديك كنيد واكرامشان نماييد و هر كه از آن‌ها در مورد عثمان حديث روايت مى‌كند، نامش ونام پدر وعشيره‌اش را به من بنويسيد. اين كار را كردند وفراوان در فضائل عثمان حديث نقل كردند ومعاويه نيز در مقابل براى آن‌ها هدايا مى‌فرستاد و هر كه يك فضيلتى هم در مورد عثمان نقل مى‌كرد، عمال معاويه وى را اكرام و به خود نزديك مى‌كردند و هيچ كسى از آن‌ها را رد نمى‌كردند و اين روش در همه شهرها به اوج رسيد. سپس معاويه به عمالش نوشت: همانا حديث در فضائل عثمان بسيار شد و در همه شهرها پخش گشت. پس وقتى اين نامه‌اى من به شما رسيد مردم را به روايت حديث در فضائل صحابه وخلفاى اولين فرا خوانيد و هيچ خبرى را ترك نكنيد كه مسلمين در فضل على روايت كرده باشند، مگر اين‌كه همان خبر را در مورد صحابه‌ى ديگر نقل كنيد وبراى من بياوريد وهمانا اين عمل براى من محبوب‌تر وروشن‌كننده‌تر براى چشمان من است در مقابل حجت ابوتراب و شيعه‌اش و سخت‌تر است براى آن‌ها از مناقب عثمان و فضائلش .... (شرح نهج البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ١١، ص ٤٤).

مدائنى ابوالحسن على بن محمد، متولد ١٢٢ هجرى است. ذهبى در مورد او مى‌گويد: علامه، حافظ و صادق، داراى كتاب‌هاست. (علم وآگاهى‌اش) در مورد سيره‌