امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٢٧ - انكار امالمؤمنين عائشه بر ابوهريره

حال آن‌كه مسلم و احمد و ديگران آن را ذكر كرده‌اند. البته از اين نمونه‌ها در «صحيح بخارى» فراوان است كه در فصل آخر به برخى از چنين نمونه‌ها و پنهانكارى بخارى در صحيحش آشنا خواهيم شد.

عروه مى‌گويد: ابوهريره كنار حجره عايشه نشست در حالى كه او نماز مى‌خواند شروع كرد به گفتن: بشنو اى صاحب حجره. وقتى عايشه نماز را تمام كرد گفت: آيا تعجب نمى‌كنى از ابوهريره وحديثش. اگر رسول خدا صلى الله عليه و آله حديث مى‌گفت شمارنده اگر مى‌خواست آن را بشمارد مى‌شماريد.[١]

البانى سند اين حديث را صحيح دانسته است.

عثمان خميس به هيچ يك از سخنان فوق نيز اشاره نكرده است.

وهب عن اخيه سمع اباهريرة يقول: ما من أصحاب النبى أحد أكثر حديثا منى إلا ما كان من عبد الله بن عمرو انه كان يكتب ولا أكتب؛[٢] ابوهريره مى‌گفت: هيچ يك از اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله بيشتر از من حديث نمى‌دانست، مگر عبدالله بن عمرو؛ زيرا او حديث را مى‌نوشت و من نمى‌نوشتم.

حال آن‌كه ذهبى مى‌گويد: مسند ابوهريره ٥٣٧٤ حديث است‌[٣] باز مى‌گويد: مسند عبد الله بن عمرو به هفت‌صد حديث مى‌رسد.[٤]

از اين‌جا روشن مى‌شود كه احتمالا ابوهريره در ابتدا، احاديثى را كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيده است، روايت مى‌كرده و آن كمتر از حديث عبد الله بوده است و بعدها در زمان معاويه براى جلب رضايت او، بر اين احاديث از كيس خود و سخنان كعب الاحبار را اضافه كرده و به آن حضرت‌

[١] . سنن ابى‌داود، ج ٢، ص ٣٤٤، ح ٣٦٥٤.

[٢] . صحيح بخارى، كتاب العلم، باب: كتابة العلم، ج ١، ص ٥٤، ح ١١٣؛ سنن دارمى، ج ٢، ص ٣٦، ح ٤٩٢؛ صحيح ابن حبان؛ مسند احمد ....

[٣] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ٢، ص ٦٣٢.

[٤] . همان، ج ٣، ص ٨٠، رقم ١٧.