امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ١٢٦ - مبادرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به نافلهى پس از عصر

كان يكون عندى إلا صلاهما رسول الله صلى الله عليه و آله فى بيتى تعنى الركعتين بعد العصر؛[١] پيامبر صلى الله عليه و آله هميشه زمانى كه نزد من بود، بعد از عصر دو ركعت نماز را مى‌خواند.

ملاحظه مى‌كنيد كه بخارى و مسلم اين همه اخبار در صحيح خود از عائشه روايت كرده‌اند، ولى شعيب ارنؤوط همان‌گونه كه در گذشته اشاره شد، چه سخن دروغى را به او نسبت داده است.

٨. عطاء قال: أخبرتني عائشة: ان رسول الله صلى الله عليه و آله لم يدخل عليها بعد صلاة العصر الا ركع عندها ركعتين.[٢] اين حديث نيز همان معناى حديث قبلى است و شعيب ارنؤوط سند آن را صحيح دانسته است.

٩. عطاء بن السائب قال: كنت جالسا مع عبد الله بن مغفل المزني فدخل شابان من ولد عمر فصليا ركعتين بعد العصر فأرسل إليهما فدعاهما فقال: ما هذه الصلاة التي صليتماها وقد كان أبوكما ينهى عنها؟! قالا: حدثتنا عائشة ان النبي صلى الله عليه و آله صلاهما عندها. فسكت فلم يرد عليهما شيئا؛[٣] عطا مى‌گويد: همراه عبدالله بن مغفل نشسته بوديم كه دو جوان از فرزندان عمر داخل شدند و دو ركعت نماز پس از عصر خواندند. عبدالله به آن‌ها گفت: اين چه نمازى است كه خوانديد؛ همانا پدرتان از آن نهى مى‌كرد. آن‌ها گفتند: عائشه براى ما نقل كرد كه پيامبر صلى الله عليه و آله نزد او آن دو ركعت را خوانده‌اند. پس عبدالله سكوت كرد و چيزى نتوانست بگويد. رجال اين سند ثقه‌اند.

١٠. عروة عن عائشة قالت: ما ترك رسول الله صلى الله عليه و آله الركعتين بعد العصر فى‌

[١] . صحيح مسلم، ج ١، ص ٥٧٢، ح ٨٣٥؛ سنن دارمى، ج ١، ص ٣٣٤.

[٢] . مسند احمد، ج ٦، ص ٢٥٣، ح ٢٦١٩٥.

[٣] . مسند احمد، ج ٥، ح ص ٢٧٢، ح ٢٢٣٩١.