امام بخارى و جايگاه صحيحش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥٢٢ - ابوبكر و امامت نماز

١. در خود اين احاديث وارد شده، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در حالى كه ابوبكر نماز را شروع كرده بود با وجود آن مريضى شديدى كه حتى قادر نبودند روى پاى خود بايستند و راه بروند، با كمك اميرالمؤمنين و فضل بن عباس شخصا به نماز خارج شدند و در حال نشسته امامت آن نماز را بر عهده گرفتند. اگر حضرت صلى الله عليه و آله ابوبكر را براى خواندن نماز امر فرموده بودند قطعا هرگز با آن حال پس از آن‌كه متوجه امام شدن ابوبكر شدند، به نماز خارج نمى‌شدند. اگر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى تسلى دادن مسلمين خارج شده بودند امامت نماز را بر عهده نمى‌گرفتند و در كنار ديگر صحابه مى‌نشستند و اقتدا مى‌كردند چنان‌كه در طول حيات مباركشان به برخى از صحابه اقتدا كرده‌اند.[١] لذا اين‌گونه توجيهات جهت فريب مردم است.

٢. چرا پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ام‌المؤمنين عائشه و حفصه را به زنانى تشبيه كردند كه عليه حضرت يوسف عليه السلام دست به دست هم داده بودند تا منحرف و آلوده‌اش كنند. آيا حضرت به خاطر چنين پيشنهاد ساده همسران، آن‌ها را به چنين امر بزرگ وصف نمودند؟! هرگز پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به خاطر آن پيشنهاد، آن‌ها را چنين توصيف نكرده‌اند. سبب واقعى آن در حديث صحيح ديگر خواهد آمد.

١. حفصه گفت: عمر را امر كنيد به مردم نماز بخواند، پس او را امر كردند به نماز ايستاد ....[٢]

٢. بلال پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را به نماز فرا خواند، حضرت فرمودند: يك نفر را امام قرار دهيد و نماز بخوانيد. عبدالله بن زمعه خارج شد و ناگهان با عمر رو به رو شد و به او گفت: اى عمر، بلند شو و به مردم نماز بخوان پس او بلند شد و نماز را شروع كرد.[٣]

[١] . صحيح مسلم، كتاب الطهارة، باب المسح على الناصية والعمامة، ح ٢٧٤؛ مسند احمد وديگران.

[٢] . طبقات الكبرى، ج ٢، ص ٢٢١.

[٣] . مسند احمد، ج ٤، ص ٣٣٢، ح ١٨٩٢٦؛ سنن ابى‌داود، ج ٢، ص ٤٠٥، ح ٤٦٦٠؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٣، ص ٧٤٣، ح ٦٧٠٣.