افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٥ - نحوست ايام

آيه‌ى ديگر در اين مورد است كه مى‌فرمايد: «وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ وَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذابَ السَّعِيرِ» (الملك: ٥) منظور از آسمانهاى هفت گانه، سيارات و يا خصوص بعضى از آنها از قبيل خورشيد و ماه و غير آن نيست‌[١]

در تفسير آيه‌ى بيست: «حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ ..» (فصلت: ٢٠) مى‌گويد: شهادت دادن اعضاى بدن و يا قواى بدن آدمى در روزقيامت به اين است كه آنچه از اعمال زشت كه از صاحبش ديده، به شما رد و از آن خبر دهند. و گرنه شهادت در قيامت معنى ندارد پس معلوم مى‌شود اعضاى بدن آدمى (در دنيا) نوعى درك و علم و بينايى دارند.

در جمله‌ى‌ «أَنْطَقَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ ...» (فصلت: ٢١)؛ اشاره مى‌كند كه نطق اختصاص به اعضاى بدن ندارد تا تنها از آنها بپرسد كه چرا شهادت داديد؛ بلكه عمومى است و شامل تمام موجودات مى‌شود، سپس آياتى را نقل مى‌كند كه دلالت بر علم داشتن همه اشياء مى‌كند و معبودهاى مادى در همين دنيا منكر عبادت كافرين مى‌باشند.[٢] البته من با پاره‌اى از استنباطهاى شان موافق نيستم.

نُحُوْسَتْ ايام‌

«فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَخْزى‌ وَ هُمْ لا يُنْصَرُونَ» (فصلت: ١٦)؛ پس بر قوم عاد، تند بادى سخت و محكم و هراس انگيز در روز هاى نحس فرستاديم.

روز نحس؛ يا به معناى روز شوم است و يا به معناى روز پرگرد و غبار كه بعضى گفته‌اند و بعضى آن را به روز هاى سرد تفسير نموده‌اند كه هر دو از مصاديق و يا علل نُحُوْسَتْ است.

[١] - همان ص ٥٦١

[٢] - همان ص ٥٧٩