افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٤ - يك بحث مهم

تفسير سوره جن‌[١]

ما قبلا در همين كتاب، مطالبى را در مورد جن، ذكر كرديم كه لزومى در تفسير جمعى از آيات مربوط به جن، دو باره نمى‌بينيم.

صيانت و حفاظت وحى‌

وحى إلهى پس از صدور و نزول، تا رسيدن آن به مردم توسط پيامبران. از گزند زيادتى و كمى و تغيير يافتن از طرف شياطين جن و يا فراموشى انبياء، بيمه شده است‌ «... فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ‌[٢] رَصَداً، لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى‌ كُلَّ شَيْ‌ءٍ عَدَداً» (الجن: ٢٧- ٢٨)؛ خداوند كسى را بر غيبت خود مسلّط نمى‌كند مگر رسولى را كه پسنديده باشد (كه چنين رسولى را بر غيبت خود مسلط مى‌كند) چون او نگهبانانى (از ملائكه) بين رسول و مردم دارد. و نيز نگهبانانى بين خو د و رسولش گمارده است و سلوك رصد (نگهبانان) در پيش رو و پشت سر رسول براى حفظ وحى از هر تخليط و تغيير دادن؛ يعنى كم و زياد كردن است.

يك بحث مهم‌

شكى نيست كه وحى إلهى به سلامت به پيامبران بزرگوار او عليهم السلام رسيده است و پيامبران هم آن را به شكل كامل به مكلفين زمان خود رسانيده‌اند اين موضوع را عقل عملى انسان از حكمت خداوند مى‌داند، چه آيه‌ى فوق در اين مورد وارد مى‌شد و چه نه؛ وَ اللَّهُ غالِبٌ‌

[١] - اين سوره مكى و داراى ٢٨ آيه مى‌باشد.

[٢] - ضمير در بين يديه و خلفه به رسول الله و ضمير در جمله‌ى« ليعلم» به خداوند بر مى‌گردد. و ضمير« ابلغو» به رسولان( إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ) بر مى‌گردد.