افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٠ - طيبات خود را در دنيا از بين برديد

ضمناً در جمله بعدى اين آيه مى فرمايد: «رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى‌ والِدَيَّ ..» و از اين آيه بدست مى آيد كه نيكو است فرزندان بر نعمت هاى خداوند به پدران و مادران خود نيز شكر گزارى كنند و ايزاع به معناى الهام است كه احتمالًا در اين جا به معناى خواستن توفيق عملى در شكر كردن از خداوند باشد.

معناى قبول احسن و نيكوتر

«أُولئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا ..» (الأحقاف: ١٦)؛ اختصاص قبول خداوند به عمل احسن به اين معنى نيست كه فعل حسن را قبول نمى‌كند تا مخالف ساير آيات قرآن گردد؛ بلكه اعمال واجب و مستحب هميشه احسن و نيكوتر از مباحات است كه ثواب (قبولى) ندارند مگر به عنوان ثانوى.

طيبات خود را در دنيا از بين برديد

روزى كه كافران بر آتش عرضه مى شوند به آنان گفته مى‌شود طيبات خود را در زندگانى دنياى (پست تر و حيوانى) خود برديد و از آنها بهرمند شديد (و چيزى براى آخرت خود نگذاشتيد) پس امروز به عذاب خوارى جزا داده مى شويد به سبب استكبارى كه در زمين به ناحق داشتيد و به سبب فسق و خروجى كه از پيروى دين داشتيد (احقاف ٢٠)

ظاهراً ذلت و خوارى كه در عذاب و عده داده شده سببش تكبر كفار از پيروى دين و انبياى الهى و مبلغين راستين شريعت است. خدا همه ما را از تكبر خصوصاً در مقابل دين و مروجين دين دور بگرداند. اللهم انى اسألك خضوع الإيمان قبل خشوع الذل فى النار يا الله و يا واحد يا احد ..

مطلب عمده در اين است كه كفار جلو نفس خود را در دنيا رها كرده بود و از همه امور طيب (كه مطابق طبع شان بود) استفاده بردند و از محرمات شرعى امتناع نكردند تا سرمايه روز قيامت شان مى شد. آنان زندگانى ابدى و نعمتهاى رنگارنگ الهى را به خواستهاى‌