افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠١ - تفسير سوره مرسلات

عظمت بهشت و نعمتهاى آن‌

«وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً» (الانسان: ٢٠)؛ ظاهر اين جمله عظمت بهشت و نعمتهاى آن رابا اختصار و اجمالى كه دارد بيان مى‌كند. چناچه آيه بعدى‌ «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً» (الانسان: ٢١)؛ بالاترين مقام معنوى و روحانى ابرار را بيان مى‌دارد (پروردگارشان شراب پاك را به آنان مى‌نوشاند!) براستى چه مقام و چه نعمتى روحانى! نه از شراب طهور كه نعمت مهم مادى است كه از «سَقاهُمْ رَبُّهُمْ» كه هزار و يك راز نهفته، در مدلول خود دارد!

ارتباط مشيت مخلوق مختار به مشيت خالق‌

«وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً» (الانسان: ٣٠)، و «وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ» (التكوير: ٢٩)؛ اين آيات كريمه و امثال آن، دلالتى بر جبر بندگان در اراده و افعال شان ندارند و جواب تحقيقى آن در جزء دوم صراط الحق ص ٢٢٠ و ص ٢٢١، طبع سوم بيان شده است.

تفسير سوره مرسلات‌[١]

«فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ» (المرسلات: ٨)، و «وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ» (التكوير: ٢)؛ ظاهراً مراد اين دو آيه، اين است كه ستاره‌ها، بى‌رنگ مى‌شوند. و شايد همين بى‌رنگى است كه خورشيدى در بهشت ديده نمى‌شود.

[١] - اين آيه مكى و داراى پنجاه آيه مى‌باشد.