افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٥ - ذكر و انثى از اختلاط مايع زن و منى مرد

ولى چگونه؟ صاحب الميزان مى‌گويد: البته به خود خداوند، حال يا با وساطت چيزى و يا بدون واسطه‌ى او، نامبرده در تفسير آيه‌ى‌ « «وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌» (النجم: ٤٢)، حرفهايى دارد كه بر اصول فلسفى خود بيان مى‌كند.

ما مى‌گوييم اسرار اعيان و اوصاف و روابط از اول حدوث كائنات تا آخر كه بعد از بهشت هم اين آخر وجود ندارد، قائم به اراده‌ى اوست، نه اراده‌اى كه او و فلاسفه بيان كرده‌اند؛ بلكه اراده‌اى كه در صراط الحق بيان شده (ج ١) و ذات واجب او هم در احداث اول و هم در انتها به يك نحو ثابت است.

إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ، پس بايد به خدا برسيم.

ذكر و انثى از اختلاط مايع زن و منى مرد

«وَ أَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى‌، مِنْ نُطْفَةٍ إِذا تُمْنى‌» (النجم: ٤٥، ٤٦)؛ و خدا است كه دو صنف مذكر و مؤنث را از نطفه‌اى كه از مرد در رحم زن مى‌ريزد و با مايع و رطوبتهاى آله تناسلى زن يك‌جا مى‌شود؛ (يعنى خصوصيت دخترى و پسرى تنها از منى مرد نيست هر چند كه درصدى مرد خيلى زياد است؛ ولى چند درصد مايعات داخلى زن هم در دخترى و يا پسرى حمل، مؤثر است كه طب امروزى مى‌گويد[١]؛ بلى ممكن است نود درصد، يا كمى بيشتر از آن نطفه و منى مرد مؤثر باشد، احتمالًا جمله‌ى‌ «إِذا تُمْنى‌» به همين دقت علمى طبى‌

[١] - گفته مى‌شود طب وجود منى را براى زن قبول ندارد و قرآن هم بر آن دلالت ندارد، لذا در مورد زن، كلمه‌ى مايع و رطوبت را آوردم كه در فرض لذت بردن زن در حكم منى است و غسل جنابت بر آن حتى بدون آميزش مترتب مى‌شود. والله العالم.