افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٨ - تفسير سوره نوح

به هر حال آيه‌ى مباركه: «مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ ...»[١] (فاطر: ١٠)، وآيه‌ى‌ «رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ ...» (غافر: ١٥)، و آيه‌ى‌ «لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ» (الأنفال: ٤)؛ قريب الافق هستند.

من خواننده محقق را، سفارش مى‌كنم كه در فهم روزى كه مساوى با هزار سال و پنجاه هزار سال مى‌باشد، به ساير تفاسير مراجعه نمايد.

تفسير سوره نوح‌[٢]

«إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ» (نوح: ١)؛ از لفظ قوم كه در اين آيه دو دفعه تكرار شده به دست مى‌آيد كه نوح (ع) بر خلاف پندار گروهى از مفسرين به سوى تمام مردم زمين، مبعوث نشده بوده؛ بلكه به سوى جمع خاصى فرستاده شده بود، و تفسير قوم به همه‌ى مردم بسيار خلاف ظاهر آيه است. و اعتبار عقلى نيزظاهر آيه را تأييد مى‌كند؛ زيرا وسايل ارتباطى حتى در سده‌هاى بعدى وجود نداشته كه پيام خود را به همه‌ى ساكنين زمين برساند. بعضى از مفسرين، از شمول آب و غرق شدن انسانهاى روى زمين، بر عموم رسالت ايشان استدلال نموده‌اند كه دو دليل ذيل آن را باطل مى‌كند:

اولًا: ثابت نشده كه آب‌هاى زمان حضرت نوح (ع)، همه‌ى كره‌ى زمين، يا احد اقل همه‌ى سرزمين‌هايى را كه ساكنين انسانى داشته، گرفته‌باشد.

[١] - بعضى از مفسرين ضمير مرفوع يرفعه را به سوى عمل صالح ارجاع داده‌اند و ضمير منصوب را به« كلم طيب»، و گفته‌اند كه عمل صالح در بلند بردن كلم كمك مى‌كند. و كلم طيب را به عقايد حقه تفسير كرده‌اند.

[٢] - اين سوره مكى و داراى ٢٨ آيه مى‌باشد.