افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٢ - تسخير همه آنچه در آسمانها و زمين براى انسان

تفسير سوره جاثيه‌[١]

تسخير همه آنچه در آسمانها و زمين براى انسان‌

«وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مِنْهُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ» (الجاثية: ١٣)؛ آيات قرآن مجيد از تسخير كشتى در دريا و نهر ها و خورشيد و ماه و شب و روز و دريا و حيوانات سوارى و آنچه كه در زمين است و امثال اينها براى انسان خبر ميدهد.

و نيز از تسخير كوهها و پرندگان براى داود (ع) در تسبيح كردن با او و باد را براى سليمان خبر داده است.

ظاهراً تسخير خداوند به هدف منفعت بردن مردم از آنها در زندگى و زندگانى است.

هدف عنوان بحث، تسخير موجودات آسمانها و كهكشانها مى باشد كه در آيه فوق بيان شده است در آيه ٢٠ لقمان نيز آمده است: «أَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ ..»؛ در زمان نزول قرآن و قرن هاى بعدى عقل كسى نمى رسيد كه موجودات آسمانى براى انسان در كره زمين منافع و فوايدى دارد. و احتمالًا قرن هاى متمادى ديگر بگذرد تا معناى وسيع اين دو آيه خصوصاً آيه اول به لحاظ كلمه جميعاً (همه موجودات آسمانها و زمين) از نظر علمى و استفاده، روشن گردد. امروز اشعه كيهانى را بشر شناخته و استفاده ابتدايى از آن مى برد. سؤال من از خوانندگان دانشمند؛ بلكه هوشمند اينست كه اين دو آيه مانند جمعى از آيات در موضوعات ديگر، گفتار كيست گفتار خداوند خالق همه آسمانها يا گفتار پيامبرى كه حتى سواد خواندن و نوشتن را هم نداشت؟ عقل حكم صريح دارد كه اين‌

[١] - اين سوره مكى و داراى ٣٧ آيه مى باشد، جثو يعنى نشستن بر روى دو زانو و جزءو نشستن بر روى انگشتان دو پا مى باشد.