افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٤ - تفسير سوره تغابن و سوره طلاق

دو آيه‌ى سر نوشت ساز

آيه‌ى اول: «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ ...» (المنافقون: ٨)؛ عزت اولًا از آن خداوند است و از عزت او به رسولش و سپس به آنانى كه به او و رسول او ايمان مى‌آورند مى‌رسد. مؤمن بايد در مقابل حوادث روزگار شكست ناپذير باشد. قرآن در جايى مى‌فرمايد: كسانى كه خدا را «ربّ» خود بدانند سپس استقامت كنند، ملائكه آسمان بر آنان نازل مى‌شوند كه غم و ترس نداشته باشيد: «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا ...» (فصلت: ٣٠)

آيه‌ى دوم: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ ... هُمُ الْخاسِرُونَ» (المنافقون: ٩)؛ اى مؤمنين مالها و فرزندان شما، شما را از ياد خدا به خود مشغول نسازند (كه همه چيز را از دست مى‌دهيد) زيان كار و خاسر مى‌شويد.

تفسير سوره تغابن و سوره طلاق‌[١]

«... وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ» (التغابن: ١٣)؛ آيه، دلالت بر وجوب توكل بر خدا مى‌كند. و در مجموع، مكارم اخلاقى از نظر فقهى بر دوگونه است: واجب و مستحب و نيز مساوى اخلاقى بر دوگونه است: محرم و مكروه و تشخيص اين موضوع به عهده‌ى فقيه قادر بر استنباط احكام شرعيه از ادله‌ى معتبره‌ى آن است.

به هر حال قانون كلى اين است كه اسباب معنوى در برابر اسباب ظاهرى نيست، كه يا دنبال كسب برود و يا توكل بر خداوند كند؛ بلكه اين دو سنخ اسباب دررراستاى يكديگرند، هم بايد اسباب ظاهرى را به دست آورد و هم اسباب روحانى را: «و اعقل راحلتك و توكل‌

[١] - اين دو سوره مدنى هستند، سوره تغابن داراى ٨ آيه و سوره طلاق داراى ١٢ آيه مى‌باشد.