افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٣ - نظر تفسير الميزان

(الصافات: ٦)؛ آسمان اول را مزين به زينت ستارگان ياد مى‌كند[١] ممكن است اين مصابيح و كواكب در وقت ديگرى موجب زينت آسمان ما شده باشد، نه در موقع خلقت زمين كه دليلى بر آن وجود ندارد.

تتمه سوره‌ى فصلت‌

نظر تفسير الميزان‌

«... فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ ...» فصلت: ١٣

صاحب الميزان (ره) در تفسيرش در مورد پاره‌اى از آيات از سوره‌ى فصلت مى‌گويد: صاعقه را در مجمع البيان به معناى هلاكت كننده از هر چيز دانسته. و راغب نقل كرده كه سه گونه معنى مى‌دهد: مرگ، عذاب، آتش.

مؤلف الميزان مى‌گويد: اين سه امر، معناى صاعقه نيست؛ بلكه آثارى است از معناى آن؛ چون معناى صاعقه، صداى بسيار شديدى است كه در فضا پيچيده و به دنبالش آتش يا مرگ و يا عذاب باشد، و صاعقه عاد و ثمود، باد سخت و صداى بلند بود.

در ذيل آيه‌ى: «وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ» فصلت: ١٠ پس از نقل اقوال و رد آنها مى‌گويد: و انصاف قضيه اين است كه آيه‌ى شريفه ظهورش در غير آن چيزى است كه مفسرين گفته‌اند، قراينى كه پيرامون آن هست، تاييد مى‌كند كه مراد از تقدير اقوات زمين در چهار روز، تقدير آن در چهار فصل است كه به حسب ظاهر حِسن به دنبال ميل شمالى و جنوبى خورشيد پديد مى‌آيد. پس ايام چهار گانه همان فصول چهار گانه است و در تفسير آيه‌ى‌ «وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ» فصلت: ١٢

[١] - نكته‌ى مهم براى ما، اين است كه مصابيح در آيه‌ى گذشته، نكره آورده شده در حالى كه كواكب در اين آيه، جمع محلى به لام آورده شده.