افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٨ - كتاب مكنون

ظاهراً اين آيه تنها آيه‌اى است كه به عظمت ميلياردها كهكشان، كه مواقع سرسام آورى را در فضاى بدون مرز مشخص و نا معلوم، دارند اشاره مى‌كند كه مخاطبين عصر نزول قرآن و قرن‌ها بعد كه هيأت بطلميوسى بر افكار دانشمندان جهان، مسلط بود، قابل فهم نبود، و انسان هاى دوسه قرن اخير به عظمت كهكشانها و فضاى محيط بر آنها اطلاع پيدا كردند.

و تازه اينكه قرآن در اين مورد؛ معجزه‌اى علمى ديگرى را ارايه فرموده كه دانستن آن در آن زمان، نا ممكن بوده و آن جمله‌ى‌ «وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ» (الذاريات: ٤٧)، است كه امروز همه مى‌دانند كه آسمانها، از دور شدن ستاره‌گان و كهكشان‌ها در حال توسعه مى‌باشد. صدق الله العلى العظيم.

قسم به مواقع نجوم، قسم بزرگى است كه مخاطبين حاضر نزول قرآن قطعاً نمى‌دانستند و لذا قرآن كلمه‌ى (لو) را به كار برده است (لو تعلمون)؛ يعنى علم شما به آن ناممكن است.

كتاب مكنون‌

«إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ، فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ‌ (الواقعة: ٧٧- ٧٨)؛ قبلًا گفتيم آيه‌ى ٧٥ اين سوره (به فهم من) تنها آيه‌ى است كه به بزرگى جهان مادى اشاره فرموده است. كلمه‌ى نجوم جمع نجم ستاره درخشان (طالع) است، جمعى كه «لام تعريف» داشته باشد مفيد عموم است.

بنابراين كلمه‌ى النجوم در آيه‌ى مذكور، همه‌ى ستاره‌هاى طالعه را شامل مى‌شود كه احتمالًا قسمت عمده كهكشانها را در بر مى‌گيرد. والله العالم.

بلى كهكشانهاى مستقر در آسمانها بزرگترين كتاب تكوينى خداوند است كه احتمالًا قسم به آن براى تأكيد بزرگترين كتاب تشريعى اوست كه قرآن مجيد باشد كه امروز تنها