افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٣٠ - تفسير سوره ضحى

عمده ترين آيه‌ى اين سوره در تثبيت مقام اخروى آن حضرت، آيه‌ى پنجم آن است: «وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌»؛ آن قدر نعمتهاى بزرگ خود را به تو بدهيم تا راضى شوى.

معلوم است كه رضاى آن حضرت به پذيرش شفاعت او در حق امتان او است. و اين آيه براى مسلمانان متدين بهترين مايه اميد وارى است. ان شاء الله و بفضله و توجه سيدنا العظيم (ص)

ضلال آن حضرت (ص) «وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى» الضحى: ٧؛ در تفسير اين آيه به چند مطلب ذيل توجه نمائيد.

١- هر كسى بيراهه برود، ضال است، هر چند مقصر و معاند نباشد نفس قصور و كوتاهى از رسيدن بحق، بيراهى و گمراهى است، و تا واصل به خط عبوديت و بندگى حق نشود، بيراهه ميرود.؛

٢- روح مقدس پيامبر و استعداد معنوى او بسيار عالى بوده كه خداوند او را رهبر همه‌ى بشريت تا روز قيامت قرار داده است مسلماً از همه ارواح انبياء و اولياء برتر و بالاتر و با استعدادتر بوده است، پس نبايد گمان برد كه چهل سال عمر پيامبر در شرك و يا كفر به هدر رفته است.

او داراى اخلاق عالى بوه و هر كس تاريخ طفوليت و جوانى او را خوانده باشد اطمينان اجمالى به شخصيت معنوى او پيدا مى‌كند او نه شراب نوشيد و نه مستى كرد و نه مانند جوانان مكه هرزه بود، او مسلماً مدتها قبل از رسالت در اثر تربيت عبدالمطلب به خداى بزرگ ايمان داشته است.

او از نسل ابراهيم خليل و اسماعيل ذبيح بوده و به عقل و هوشى كه داشته به نبوت انبياء معتقد بوده و به آخرت ايمان اجمالى داشته است و اين تربيت فعلى او بوده كه خيلى در