افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١١ - تفسير سوره عبس

و او از آمدن وى چهره‌اش گرفته شده و دامن خود را جمع كرده و رويش را از وى برگردانيد و آيه در مذمت او وارد شده است. اين روايات همه آنها ضعيف السند است و قابل اعتماد نيست‌[١]؛ بلى صاحب تفسير الميزان از نظريه سيد مرتضى كه نزول آيه را در حق آن حضرت انكار كرده به آيات متعددى حمايت نموده است.

مولف مى‌گويد: هر كسى آيات اين سوره را دقت كند مطمئن مى‌شود كه خطاب به خود آن حضرت (ص) است. غايت آوردن دو فعل در اول سوره از باب عدول از خطاب به غيبت است كه در آيات ٦ و ٧ و ٨ و ١٠ دوباره شخص پيامبر مورد خطاب و عتاب قرار گرفته است.

شواهد تفسير صاحب الميزان قابل جواب است.

آيه از بهترين شواهدى است كه قرآن از انشاى خود پيامبر نيست؛ زيرا هيچ كسى راضى نمى‌شود در بين اصحاب خود، مورد عتاب و سر زنش قرار بگيرد، قبلا نيز سر زنش هاى ديگرى كه به ايشان از جانب خالق جهان شده، بيان گرديد و اين نشان مى‌دهد كه قرآن كتاب خداوند است. اين هم ترجمه آيات مباركه:

چهره درهم كشيد و رو بگردانيد كه (چرا) كور نزد او آمد. توچه دانى او در پى پاك شدن باشد و يا به خود آيد و (آيات قرآن) به او نفع رساند. اما آن كه توانگرى خود را به رخ مردم مى‌كشد تو به او توجه مى‌كنى تو مسول نيستى اگر او تزكيه را نپذيرد، اما آن كه به سوى توشتابان آمد در حالى كه از خدا مى‌ترسيد تو از او خود را مشغول مى‌گردانى نه (چنين نكنى) آيات قرآن يك ياد آورى است؛ هر كسى بخواهد از آن پند مى‌گيرد.

از اين يازده آيه، دو مطلب روشن مى‌شود:

اول: استغناى كامل خداوند از ايمان آوردن مشركين بعد از اتمام حجت بر آنان، او برى‌

[١] - به تفسير البرهان مراجعه كنيد.