افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٢ - قمر، نور آسمانها

٣- و خورشيد را چراغ قرار داده است.

سؤال مهم در قرار دادن قمر، نور در بين آسمانهاى هفتگانه است، در حالى كه قمر تنها براى شبهاى زمين نور است. در منظومه‌ى شمسى ما، ماه‌ها و قمرهاى متعددى وجود دارند؛ ولى مى‌شود اهمال ذكر آنها را مستند به محسوس نبودن آنها براى مخاطبين زمين قرآن دانست؛ بلى شكى نيست كه قمرما، در حدود چهار صد هزار كيلو مترى زمين، در آسمان اول است؛ ولى در بين آسمانهاى هفتگانه، مگر بر اساس تفسير مؤلف قاموس قرآن كه همه‌ى آسمانهاى هفتگانه را، در كره‌ى هوايى زمين ما، دانسته است. و ما نظر او را دريكى ازكتابهاى مطبوعه‌ى خود نقل كرده‌ايم.

يك جواب ديگر وجود دارد كه آيه‌ى مباركه‌ى فوق؛ مانند آيات سابق كلام حضرت نوح (ع) باشد و او اين مطلب را از نظر خود كه مستند به وحى إلهى نبوده بيان داشته است‌[١] والله العالم.

بلى درآيه ٦١ فرقان آمده است كه: «تَبارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّماءِ بُرُوجاً وَ جَعَلَ فِيها سِراجاً وَ قَمَراً مُنِيراً» (الفرقان: ٦١)؛ اين آيه بدون هيچ گونه توجيه روشن و مطابق علم است؛ بلى اگر مانند قديمى‌ها، هفت آسمان قرآن را به هفت كره‌ى مريخ و زحل و مشترى و .. تفسير كنيم، آيه‌ى عنوان بحث هيچ اشكالى ندارد، قمر زمين در ميان كرات مذكور قراردارد قرآن مى‌فرمايد: «فيهن» و نفرموده «لهن»؛ بلكه منير زمين است (للارض) دقت كنيد.

[١] - علم انبياء و رسل به آسمانها و موجودات آسمانى شرط نبوت و رسالت آنان نيست؛ ولى ممكن است اين سؤال پيش بيايد كه خداوند چرا آن را در قرآن بيان كرده است( دقت شود)