افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨١ - سخنى در معجزات انبيا

خواب پريشان خود ببيند! كلام، كلام خدايى است (تو تجاهل كنى و زحمت ما ميدارى).

سخنى در معجزات انبيا

معجزه عبارت از عمل خارق العاده و فوق العاده‌اى مى‌باشد كه ذاتاً ممكن باشد و از آنجا كه امور مستحيل و ممتنع ضرورت عدمى دارند و قدرت مطلق به آنها تعلق نمى گيرد، تا چه رسد به مطلق قدرت.

معجزه در اصطلاح متكلمين، عمل خارق العاده‌اى است كه مدعى منصب از جانب خداوند براى اقناع مردم آن‌را انجام مى‌دهد؛ مانند انبياء و رسولان الهى كه معجزاتى را براى اقناع و اتمام حجت بر بندگان خدا انجام مى‌دادند و عمل‌هاى فوق العاده‌اى را بجا آوردند تا مردم بدانند براستى آنان از جانب خداوند مأمور شده‌اند دين او را به مردم ابلاغ كنند و مردم هم مقام آنان را تصديق و به فرمان او- اوامر و نواهى او- عمل كنند.

قرآن مقدس معجزات انبياى گذشته را تا حدى نقل نموده است، حكم عقل اينست كه اگر نبوت پيامبر آورنده قرآن (ص) ثابت شود بايد همه مطالب قرآن را تصديق نمود كه قرآن كتاب خداوند است.

ولى اگر كسى به نبوت آن حضرت (ص) و كتاب آسمانى قرآن معتقد نباشد، مثلا كتاب را خواب نامه بداند و پيامبر را صاحب خواب‌هاى پريشان بداند و همچنين ساير انبيا و كتب آنان را،[١] حكم عقل و وجدان او اينست كه در صحت و سقم آن ها توقف كند؛ يعنى نه حق قبول را دارد و نه حق انكار را تا چه رسد به مسخره كردن و توهين كتب آسمانى و تكذيب‌

[١] - شايد كسى در دنيا پيدا نشود كه احتمال بدهد چنين آدمى در كره زمين وجود داشته باشد و يا در آينده بيايد، ولى ما در عصر خود مى‌بينيم چنين افرادى هستند كه در كتابت ادعا دارند كه كتب آسمانى خواب نامه و رسولان الهى خواب ديدگان پريشان دروغين هستند، اما اينكه انگيزه اصلى او چيست؟ خودش مى‌داند.