افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٦٤ - يك ايراد اشتباه آميز او

يك ايراد اشتباه آميز او

در آخر هاى دفتر دوم اوراق، او بر گسستگى و پريشانى بين آيات قرآن ايراد مى گيرد و به عنوان مثال از دو سوره مائده و سوره نور[١] نام مى برد و مى گويد كه آيات آن ها پيوند طبيعى ندارند و به گزافه گويى پرداخته، تا جايى كه مى‌گويد: «پراكندگى در آيات اين سوره و حتى در يك آيه واحد مشهود است و چنان است كه در نوشته نويسندگان تازه كار هم ديده نمى‌شود، گويى بايد گفت ... بى خبرى صاحب وحى و خداى آداب دان ... بلكه تابع ساختار مه آلود و خواب آلود رؤيا ها است كه غالبا نظم منطقى ندارد و از سويى به سويى و از گوشه‌اى به گوشه‌اى مى روند و فاقد انسجام است. (اين ادب خواب است و ادب خواب جمله بى ادبى است)!!

او قبل و بعدا در همين محل به پُر رويى گزافه گويى پرداخته و از حقيقت به كلى در غفلت و يا تغافل بوده است!

نظمى كه در كتاب هاى مولفين بشرى رايج بوده است، و احتمالا در آينده نيز چنين باشد، چه در ترتيب ابواب و فصول (=سوره ها) و چه در تقديم و تأخير مطالب و چه در ترتيب فروع يك اصل و چه در تبيين معانى از حيث تفصيل و اجمال (خلاصه گويى) و حتى گاهى از نظر ايضاح و ابهام و ترتيب جملات و تقديم و تأخير كلمات تابع اغراض مولفين و در خطابه ها و سخنرانى ها تابع اهداف متكلمين هستند.

و در مجموع در نوشته‌ها و صبحت هاى انسانى يك قدر جامع پيدا مى‌شود و متأسفانه نويسنده مغرور ما كه در پى تخريب همه اديان كره زمين از شريعت آدم (ع) گرفته تا خاتم‌

[١] - بعيد نيست سوره نور يك مرتبه و كاملا نازل شده باشد، و دليل اين احتمال آيه اول اين سوره است.