افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٠ - مطالب مستفاد از چهار آيه(٩ - ١٢ فصلت)

(مواد غذايى) زمين در چهار روز به اندازه‌ى نياز سوال كنندگان (به زبان حال) كه در آيه‌ى ٣٤ سوره ابراهيم چنين آمده است: «وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها ..» (ابراهيم: ٣٤)؛ اين آيه بعد از آياتى است كه مى‌گويند خدايى كه آسمانها و زمين را آفريد و از آسمان آب را پايين فرستاد و به آن ثمرات را كه روزى شما است بيرون نمود و كشتى را مسخّر شما ساخت تا به فرمان او در دريا برود و انهار آب را (نيز) مسخّر شما نمود. و (نيز) شمس و قمر را كه پيوسته روانند مسخّر نموده و (نيز) شب و روز را براى منافع شما مسخّر كرد.

٣- سپس آسمان را در دو روز هفت آسمان گردانيد كه جمله هشت روز مى‌شود دو روز (دوره) براى خلقت زمين، چهار روز براى خلقت و اندازه‌گيرى آنچه كه در زمين به كار رفته تا منبع روزى و مواد[١] مورد احتياج زنده جانها خصوصاً انسانها كه بالاترين مظهر حكمت بالغه وكامله‌اى الهى است كه از زير خاك ميوه‌هاى رنگارنگ و دانه‌هاى غذايى متكثرالنوع را بيرون مى‌آورند. من احتمال مى‌دهم از خلقت ميليارد كهكشان‌ها بيرون كردن مواد غذايى و معدنى از زير خاكها عجيب‌تر است و علم و قدرت و حكمت خالق را نسبت به خلق آسمانها بهتر آشكار مى‌سازد. از كلمه‌ى «يومين» در آيه‌ى نهم مى‌فهميم كه تقدير ذخاير زمينى در دو روز بوده و دو روز هم براى خلقت كهكشان پس مجموع شش روز مى‌شود نه هشت روز و دليل آن آيات ديگر قرآن است كه زمان خلقت را شش روز (دوره) بيان مى‌فرمايد.

٤- آسمان نزديك تر يا پايين تر همين آسمان مرئى و ديدنى ما است كه مساحت آن به ما معلوم نيست و مى‌شود از پاره‌ى آيات قرآن كه مى‌گويد از آسمان آب را نازل مى‌كنيم يا پرندگان در جو آسمان مسخّر هستند (نحل ٧٩) به آسانى بفهميم كه كره‌ى هوا نيز جزء

[١] - حيوانات و حشرات زمينى هم محيط زيست آنان و هم رزق و قوت( بر وزن توت) آنها زمين است.