افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٩ - سجده فرشتگان بر آدم

در اين دو آيه براى مفسرين اشكالى پيدا شده كه در سوره بقره، سجده ملايكه بر آدم پيش از خلقت فرزندان آدم است و در سوره اعراف (آيه ١١) مى‌فرمايد: ما شما را آفريديم سپس صورت بندى نموديم و پس از آن به ملايكه گفتيم كه بر آدم سجده كنند، يعنى سجده آدم پس از خلقت فرزندان است.

مفسرين هر كدام به سليقه خود جوابى داده‌اند؛ ولى آقاى سروش ما، مانند جاهاى ديگر، اعتراض و سوال را دزديده و جواب‌ها را ناديده گرفته و مى‌خواهد تناقض قرآن را براى ابطال وحيانى بودن قرآن و رسالت پيامبر (ص) به كار برد!

اين دزدى براى انجام وظيفه‌اى كه فعلا جزو شخصيت او شده لازم است و مشكلى ندارد، عمده اينكه شعر وزن پيدا كند!.

ايراداتى كه او آنها را بيان داشته غالب آنها از زمان‌هاى قديم در كتاب‌ها و زبان‌هاى علماى مسلمان بيان شده و جواب‌هايى داده‌اند، هنر آقاى سروش در عنوان كردن مكرر آنها، انكار چند امر ديگر است كه از نگاه روانى‌[١] براى او مهم بوده است، و اين امور عبارت‌اند از:

١- انكار نبوت انبيا از طرف خداوند (از اصول دين).

٢- انكار نبوت خاتم النبيين (ص) (از اصول دين).

٣- انكار معاد (از اصول دين).

٤- انكار وحيانى بودن قرآن (از ضروريات دين).

٥- انكار خلافت و امامت به طريق اولى (از ضروريات مذهب)

٦- فقهى كه در قرآن بيان شده مربوط به همان زمان بوده. (انكار ضروريات دينى)

[١] - يا از جهات ديگر كه خود او مى‌داند.