افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٢ - تفسير سوره قمر

در ادبيات عربى گفته شده كه كلمه «اإذا» براى كار يا چيز محقق الوقوع مى‌آيد.[١] بنا بر اين معناى آيه اين مى‌شود كه خداوند حتماً بين موجودات زنده‌جان آسمانى و زمينى جمع مى‌كند.

بلى در اين آيه نفرموده كه حتماً انسان به كرات ديگر مى‌رود، بلكه محتمل است موجودات مادى عاقل آسمانى، به زمين بيايند، چنانچه محتمل است موجودات عاقل زمينى‌ها به كرات ديگر بروند.

به هرحال آيه مباركه از سفر فضايى صحبت مى‌نمايد و آن را به نحوى كه گفته شد، مسلم الوقوع اعلام مى‌دارد.

آيا خوانندگان هوشمند بعد از مطالعه اين آيات، قرآن را كتاب عصر فضا مى‌دانند؟! آيا در عصر فضا، به كتاب فضا عمل خواهند كرد، يا نه باز هم به سوى خرافات حركت مى‌كنند؟! (قضاوت با شما است.)

تفسير سوره قمر[٢]

«اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ» (القمر: ١)، قيامت نزديك شده و ماه پاره شد.

به گفته‌اى مشهور مفسرين جمله‌ى دوم اشاره به معجزه رسول اكرم (ص) كه به تقاضاى مشركين كه اگر ماه را شق كنى، ما مسلمان مى‌شويم. از خداوند تحقق آن را خواسته و ماه دو شق شد؛ ولى كسى ايمان نياورد!

[١] - به خلاف كلمه( ان) كه براى امر مشكوك مى‌آيد و به خلاف كلمه( لو) كه براى كار محال و غير ممكن مى‌آيد، در فارسى كلمه( اگر) در همه موارد و امور استعمال مى‌شود.

[٢] - اين سوره ٥٥ آيه دارد.