راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٩٧ - بيان اوراد شب و آنها پنج ورد است

احد را قرائت مى‌فرمود، و با ذكر سلام و سخن گفتن و دستور دادن به چيزى كه احتياج داشت ميان نماز شفع و وتر فاصله مى‌داد. پس از گزاردن نماز شفع از مصلاى خود خارج نمى‌شد تا نماز وتر را مى‌گزاشت، و در آن پيش از ركوع قنوت مى‌خواند، سپس سلام مى‌داد، و دو ركعت نماز فجر را اندكى پيش از آن و يا به هنگام طلوع آن و يا پس از آن به جا مى‌آورد. سپس نماز صبح را كه همان فجر است مى‌خواند و اين در زمانى بود كه فجر صادق دميده و افق بخوبى روشن شده بود. نمازهاى پيامبر خدا (ص) تا زمانى كه از دنيا رفت همينها بوده است.»

در كافى و تهذيب«٧٢» به سند موثّق از امام صادق (ع) روايتى كه نزديك به مضمون روايت فوق است نقل شده جز اين كه پس از نماز ظهر هشت ركعت نماز ذكر شده و در آخر آمده است كه عرض كردم: قربانت شوم، اگر توانايى نماز بيشترى داشته باشم خداوند مرا به سبب خواندن نماز زياد عذاب خواهد كردي فرمود: «نه ليكن به سبب ترك سنّت عذاب مى‌كند» مراد اين است كه سنّت اكتفا بر همين مقدار است، زيرا پيامبر (ص) بيشتر از اين نماز نخوانده است. و كسى كه بر آن چيزى بيفزايد اگر به خاطر عمل به حديث: الصّلاة خير موضوع است عمل او درست و مأجور مى‌باشد و اگر آن را سنّت بداند و وظيفه‌اى قرار دهد بدعت پديد آورده و به همين سبب مستحقّ عذاب مى‌باشد، و مانند كسانى است كه نماز چاشتگاه مى‌خوانند، و نماز شب را در اول شب مقدّم مى‌دارند و آن را دو بار به جا مى‌آورند بى‌آن كه يكى از آنها قضا باشد.

در كافى«٧٣» به سند حسن از امام صادق (ع) روايت شده كه فرموده است: «پيامبر خدا (ص) دو برابر نمازهاى واجب نافله مى‌خواند و دو برابر روزه واجب روزه مى‌گرفت».

و نيز در همان كتاب از آن حضرت روايت است: «از آن بزرگوار در باره آنچه در