راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٨ - باب چهارم در امامت و اقتدا

و ميانه‌رو باشد، يعنى غلوّ كننده و يا مقصّر نباشد، ظاهر عبارت حديث همين را مى‌رساند.

در تهذيب از ابى جعفر امام باقر (ع) روايت شده كه فرموده است: «هر گاه مردى را كه در نماز بر مردم امامت مى‌كند و قرآن مى‌خواند نمى‌شناسى، در پشت سر او حمد و سوره مخوان و نماز او را معتبر بدان.»«٢»

در الفقيه آمده كه علىّ بن محمّد و محمّد بن على (ع) فرموده‌اند: «هر كس خدا را جسم بداند به او زكات ندهيد، و در پشت سر او نماز نخوانيد.»«٣»

ابو عبد الله برقى به ابى جعفر الثّانى امام جواد (ع) نوشت: فدايت شوم آيا جايز است در پشت سر كسى كه بر پدر و جدّ تو توقّف كرده (به امامت آنها معتقد نيست) نماز خواندي پاسخ داد: «در پشت سر او نماز مخوان.»«٤»

عمر بن يزيد از ابى عبد الله (ع) در باره امام جماعتى پرسيد كه در همه امور نسبت به او باكى نيست و داناست، جز اين كه به پدر و مادرش سخنان تندى مى‌گويد كه آنان را به خشم مى‌آورد، آيا در پشت سر او نماز بگزارم، امام (ع) فرمود: «مادام كه به طور قطع عاقّ آنها نشده در پشت سرش نماز بگزار.»«٥»

محمّد بن على حلبى از ابى عبد الله (ع) روايت كرده است كه فرمود: «در پشت سر كسى كه شهادت به كفر تو داده و يا به كفر او شهادت داده‌اى نماز مگزار.»«٦»

سعد بن اسماعيل از پدرش از امام رضا (ع) روايت كرده كه گفته است: از آن حضرت درباره مردى پرسيدم كه مرتكب گناه مى‌شود آيا مى‌توانيم در پشت سر او نماز بگزاريم يا نهي فرمود: «نه».«٧»

٢- امام بايد حلال‌زاده باشد،

يعنى كسى او را زنازاده نداند ديگر آن كه مرد بوده‌