راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٧ - باب چهارم در امامت و اقتدا

باب چهارم در امامت و اقتدا

مى‌گويم: غزّالى در اين باب وظايفى را كه امام و مأموم اضافه بر حال انفراد بر عهده دارند بر اساس طريقه خود ذكر كرده است و ما آن را مطابق روش اهل بيت (ع) به شرح زير بيان مى‌كنيم و توفيق از خداوند است.

١- از جمله شرايط امام اين است كه مؤمن يعنى دوازده امامى، عادل و از نظر دين مورد وثوق و امين باشد

همان‌گونه كه در اخبار وارد شده است، و بر حسب آنچه اجازه داده شده مى‌توان به همين كه امام معلوم الفسق نباشد بسنده كرد. در من لا يحضره الفقيه آمده كه امام صادق (ع) فرموده است: «در نماز به سه كس نبايد اقتدا كرد: كسى كه مجهول و ناشناخته است ديگر غلّو كننده هر چند آنچه را مى‌گويى بگويد و آن كه متجاهر به فسق است اگر چه ميانه‌رو باشد».«١» و مراد از مجهول كسى است كه مذهب و اعتقاد او شناخته نيست نه اين كه عدالت او مجهول باشد، زيرا امام (ع) او را در رديف متجاهر به فسق قرار داده است. همچنين منظور از ميانه‌رو كسى است كه در عقيده معتدل‌