در قول حق تعالى كه فرموده است: وَ أَطْرافَ النَّهارِ«٥٢» طرف دوم روز است. در اين وقت بخصوص تسبيح و استغفار و ديگر آنچه در ورد اول ياد كرده‌ايم مستحب است، و استغفار با آيات استغفارى كه در قرآن است بيشتر استحباب دارد.

مانند: اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً«٥٣» و: اسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كانَ تَوَّاباً«٥٤» و: رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ«٥٥» و: فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الْغافِرِينَ«٥٦» چون آواز اذان را شنيد بگويد: اللّهم هذا إقبال ليلك و إدبار نهارك. سپس پاسخ اذان را بگويد و به نماز مغرب مشغول شود، و با غروب آفتاب اوراد روز به پايان مى‌رسد. بنده بايد به احوال خود بنگرد و حساب خويش را بكند و ببيند در اين مرحله‌اى كه از عمر او گذشته آيا امروز او با ديروزش يكسان بودهي كه در اين صورت زيان كرده و مغبون است و يا بدتر از ديروز بوده كه در اين صورت ملعون است، چه پيامبر خدا (ص) فرموده است: «مبارك مباد بر من روزى كه در آن كار نيكى نيفزوده‌ام»«٥٧» و اگر خود را در تمام روز مشغول امور خير بيند و از تحمل زحمت آسوده بيابد، اين را مژده‌اى بداند و خداوند را شكر گويد كه به او توفيق عطا كرده و وى را به راه راست رهنمون شده است.

اگر وضع او چنين نباشد چون شب جانشين روز است بر اوست كه كوتاهيهاى روز خود را در شب جبران كند، زيرا نيكيها بديها را محو مى‌كند و حق تعالى را شكرگزار باشد كه به او تندرستى داده و طول عمر بخشيده تا به تدارك تقصيرات روز در شب مشغول شود، و به ياد آورد كه روزگار عمر را پايانى است و خورشيد عمر در آن افول مى‌كند بى‌آنكه ديگر طلوعى داشته باشد، و در آن هنگام باب تدارك و پوزش بسته مى‌شود. بنابر اين عمر

[٥٢] طه / ١٣٠ ... و اطراف روز حمد و تسبيح پروردگارت را به جا آور.

[٥٣]- نوح / ١٠: ... از پروردگار خويش آمرزش بخواهيد که او بسيار آمرزنده است.

[٥٤]- نصر / ٤: ... و از او آمرزش بخواه که او بسيار توبه پذير است.

[٥٥]- مومنون / ١١٨: پروردگارا مرا ببخش و مشمول رحمتت قرار ده و تو بهترين رحم‌کنندگاني.

[٥٦]- اعراف / ١٥٥: ... ما را بيامرز و برما رحم کن و تو بهترين آمرزندگاني.

[٥٧]- نظير اين حديث در جلد اول ص ١٥ از طبراني و ابن عبدالبّر نقل شده است.