راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٢٠ - ١٠- ديگر ادب باطن است

حاصل شود دعا كند، زيرا دل تا پاك نشود رقّت پيدا نمى‌كند.»«١٢٣» و بسا همين رقّت قلب سبب گريه و ريزش اشك شود، كه اين خود يكى از آداب دعاست و در فوايد اين ادب همين بس كه سبب ادب ديگر است. امام صادق (ع) فرموده است: جز اين نيست كه در دعا نخست مدح و ثناى الهى و سپس اقرار به گناه و پس از آن اظهار حاجت است.

به خدا سوگند هيچ بنده‌اى جز به اقرار، از گناه بيرون نرفته است.»«١٢٤»

آنچه در ادب دهم ذكر شده است بر اين ادب نيز دلالت دارد و اين قريب به آن است.

٦- رو آوردن به خدا از ته دل، كسى كه به تو رو نياورده استحقاق آن را ندارد كه به او رو آورى، چنان كه اگر كسى كه مى‌دانى از سخن گفتن با تو غفلت كرده و از پاسخگويى به تو اعراض داشته با تو به سخن درآيد شايسته آن است كه با او سخن نگويى و از پاسخ دادن به او روى گردانى. امام صادق (ع) فرموده است: «كسى كه بخواهد منزلت خود را نزد خدا بداند بنگرد كه منزلت خداوند نزد او چگونه است، زيرا خداوند بنده را در جايگاهى قرار مى‌دهد نظير جايگاهى كه بنده خدا را در نفس خويش در آن جايگاه فرود آورده است.»«١٢٥»

امير مؤمنان (ع) فرموده است: «خداوند دعاى دل غافل را نمى‌پذيرد.»«١٢٦»

سيف بن عميره از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرموده است: «هر گاه خدا را بخوانى از ته دل به او رو بياور.»«١٢٧»

در آنچه خداوند به عيسى (ع) وحى فرموده آمده است: «جز در حال تضرّع و زارى و يكى كردن فكر خود مرا مخوان چه هر وقت مرا بخوانى به همان گونه تو را