راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٥ - ١- اوقات شريف را براى دعا انتظار كشد

بنده مؤمنى هست كه تا پيش از طلوع فجر از گناهانش توبه كند تا توبه‌اش را بپذيرم آيا هيچ بنده مؤمنى هست كه روزى را بر او تنگ كرده باشم و تا پيش از طلوع فجر فزونى روزيش را از من بخواهد تا آن را زياد كنم و بر او توسعه دهم آيا هيچ بنده مؤمن بيمارى هست كه تا پيش از دميدن صبح شفايش را از من بخواهد تا او را بهبود بخشم آيا هيچ بنده مؤمن زندانى غمگينى هست كه آزاديش را از من بخواهد تا او را از زندانش آزاد گردانيده رهايى دهم آيا هيچ بنده مؤمن ستمديده‌اى هست كه پيش از سپيده‌دم از من بخواهد كه حقّ او را باز ستانم تا او را يارى كرده حقّ او را بگيرم، فرمود: پيوسته به همين گونه ندا مى‌كند تا فجر بدمد.»

از يكى از صادقين (ع) روايت شده است: «بنده مؤمن حاجتى را از خداوند مى‌خواهد و خداوند برآوردن حاجتش را تا روز جمعه به تأخير مى‌اندازد.»

از امام صادق (ع) در باره سخن يعقوب به فرزندانش كه سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي فرموده است: «درخواست آنها را تا سحرگاه شب جمعه به تأخير انداخت.»

و نيز از آن حضرت روايت شده كه پيامبر (ص) فرموده است: «كسى كه حاجتى دارد آن را در نماز عشاء از خدا بخواهد، زيرا آن به هيچ يك از امّتهاى پيشين داده نشده است، يعنى عشاى آخر.»

در روايتى آمده است: «در سدس اوّل از نصف دوّم شب»، و آنچه اين حديث را تأييد مى‌كند رواياتى است كه در فضيلت و ترغيب كسى است كه در شب به هنگامى كه مردم خوابيده باشند نماز بگزارد، و در ميان غافلان ذكر خدا بگويد. شكّ نيست كه در آن هنگام خواب بر بيشتر مردم غلبه كرده است، بر خلاف نيمه اول شب زيرا بسا حالت روز در آن وقت ادامه داشته باشد. و در آخر شب نيز ممكن است مردم براى امور معاش يا مسافرت به پا خيزند امّا وسط شب وقت غفلت و يا فراغ قلب براى عبادت است و وقتى است كه انسان با مجاهده با نفس از خواب دست مى‌كشد و از بستر نرم دورى‌