تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٨٩ - باز گفتن صديق صورت حال بلال را نزد حضرت رسول صلى الله عليه و آله

((٩٧٢)) زان كه آن مسّ زر اندود آمده ست ظاهرش نور اندرون دود آمده ست
((٩٧٣)) چون رود نور وشود پيدا دخان بفسرد عشق مجازى آن زمان چون شود پيدا دخان غم فزا بفسرد نى عشق ماند نى هوا
((٩٧٤)) وا رود آن حس سوى اصل خود جسم ماند گنده ورسوا وبد
((٩٧٥)) نور مه راجع شود هم سوى ماه وا رود عكسش ز ديوار سياه نى در او نورى بود نى زندگى نى جمالش ماند وفرخندگى
((٩٧٦)) پس بماند آب وگل بىآن نگار گردد آن ديوار بىمه ديووار
((٩٧٧)) قلب را كان زر ز روى او بخست باز گشت آن زر به كان خود نشست
((٩٧٨)) پس مس رسوا بماند دودوش رو سيه تر زو بماند عاشقش
((٩٧٩)) عشق بينايان بود بر كان زر هر زمانى لاجرم شد بيشتر
((٩٨٠)) زان كه كان را در زرى نبود شريك مرحبا اى كان زر لا شك فيك
((٩٨١)) هر كه قلبى را كند انباز كان وا رود زر تا به كان از لا مكان
((٩٨٢)) عاشق ومعشوق مرده زاضطراب مانده ماهى رفته زان گرداب آب
((٩٨٣)) عشق ربانى است خورشيد كمال امر نور او است خلقان چون ظلال