تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٧٦ - تفسير ابيات
در بيان عموم آيه كلما اوقدوا ناراً للحرب اطفاه الله
آيه
در بيان عموم آيه كلما اوقدوا ناراً للحرب اطفاه الله
((٣٥٢)) باز از يادش رود توبه وانين كاوهن الرحمن كيد الكافرين
((٣٥٣)) كلما هم أوقدوا نار الوغى أطفأ الله نارهم حتى انطفا
((٣٥٤)) عزم كرده كه دلا اين جا مايست گشته ناسى عزم ، زاهل عزم نيست
((٣٥٥)) چون نبودش تخم صدقى كاشته حق بر آن نسيان او بگماشته
((٣٥٦)) گر چه بر آتشزنه دل مى زند آن ستاره اش را كف گِل مى زند
آيه « وأَنَّ الله مُوهِنُ كَيْدِ اَلْكافِرِينَ ٨ : ١٨ » (١) ( خداوند حيله گرى كفار را سست وپوچ مى كند ) « وقالَتِ اَلْيَهُودُ يَدُ الله مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ ولُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداه مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ ولَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وكُفْراً وأَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ اَلْعَداوَةَ واَلْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ اَلْقِيامَةِ كُلَّما أَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا الله ويَسْعَوْنَ فِي اَلأَرْضِ فَساداً والله لا يُحِبُّ اَلْمُفْسِدِينَ ٥ : ٦٤ » (٢) ويهود گفت : دست خداوندى بسته است ، دست خود آنان بسته وبه جزاى اين گفتار پليدشان ملعون شدهاند ، بلكه دستهاى خداوندى باز است ، هر گونه كه بخواهد انفاق مى كند وآياتى كه از پروردگار تو به تو نازل مى گردد به طغيانگرى وكفر اكثر آنان مى افزايد . وما ميان آنان تا روز قيامت عداوت وكينه توزى انداختيم ، هر وقت كه آتشى را براى جنگ شعله ور كنند خداوند آن را خاموش مى نمايد وآن قوم يهود در روى زمين در راه فساد مى كوشند ، خداوند مفسدين را دوست نمى دارد )
(١) سوره المائده ، آيهء ٦٤ . .
(٢) سوره الانفال ، آيهء ١٨ . .