تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٧٢ - تفسير ابيات
بيان حديث ان الله يلقن الحكمة على لسان الواعظين بقدر همم المستمعين
روايت
تفسير ابيات
بيان حديث ان الله يلقن الحكمة على لسان الواعظين بقدر همم المستمعين
((١٦٥٦)) جذب سمع است ار كسى را خوش لبيست گرمى ووجد معلم از صبيست
((١٦٥٧)) چنگئى كاو در نوازد بيست وچار چون نيابد گوش گردد چنگ دار
((١٦٥٨)) نى حراره يادش آيد نى غزل نى ده انگشتش بجنبد در عمل
((١٦٥٩)) گر نبودى گوشهاى غيب گير وحى ناوردى ز گردون يك بشير
((١٦٦٠)) ور نبودى ديده هاى صنع بين نى فلك گشتى نه خنديدى زمين
((١٦٦١)) آن دم لولاك اين باشد كه كار از براى چشم تيز است ونظار
((١٦٦٢)) عامه را از عشق همخوابه وطبق كى بود پرواى صنع وعشق حق
((١٦٦٣)) آب تتماجى نريزى در تغار تا سگى چندى نباشد طعمه خوار
((١٦٦٤)) رو سگ كهف خداونديش باش تا رهاند زين تغارت اصطفاش
روايت « عن النبى صلى الله عليه وآله ان الله يلقن الحكمه على لسان الواعظين بقدر همم المستمعين » (١) ( خداوند بقدر همت شنوندگان حكمت را بر زبان اندرز گويان تلقين مى كند ) .
« لولاك لما خلقت الافلاك . » (٢) ( اگر تو نبودى افلاك را نمى آفريدم . ) تفسير ابيات اگر كسى را ديدى كه با لب شيرين شروع به گفت گو كرده است ، يقين بدان كه جاذبهء سمعى وجود دارد ، چنانكه حرارت ووجد آموزگار مستند به جاذبهء دانش آموز
(١) شرح انقروى ، ج ٦ ص ٣٩٩ . .
(٢) حديث قدسى است كه در گذشته در سند ودلالتش بحث مشروحى شده است . .