تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٤٠ - آيه

((١١٣٨)) آب وگل مى ديد ودر وى گنج نى پنج وشش مى ديد واصل پنج نى
((١١٣٩)) رنگ طين مى ديد ودر وى دين نهان هر پيمبر اين چنين بد در جهان
((١١٤٠)) آن مناره ديد وبر وى مرغ نى بر مناره شاهباز پر فنى
((١١٤١)) وآن دگر مى ديد مرغ پر زنى ليك مويى بر دهان مرغ نى
((١١٤٢)) آن كه او ينظر بنور الله بود هم ز مرغ وهم ز موى آگه بود
((١١٤٣)) گفت آخر چشم سوى موى نه تا نبينى مو بنگشايد گره
((١١٤٤)) آن يكى گِل ديد نقشين در وحل وان دگر گُل ديد پر علم وعمل علم اندر نور جون فرغوده شد پس ز حلمت نور يابد قوم لد شيخ نورانى ز ره آگه كند با سخن هم نور را همره كند جان جمله معجزات اين است خود كه ببخشد مرده را جان ابد
((١١٤٥)) تن مناره علم وطاعت همچو مرغ خواه سيصد مرغ گير ويا دو مرغ
((١١٤٦)) مرد اوسط مرغ بين است او وبس غير مرغى مى نبيند پيش وپس
((١١٤٧)) موى آن نوريست پنهان آنِ مرغ كه بدان پاينده باشد جان مرغ
((١١٤٨)) مرغ كان موى است در منقار او هيچ عاريت نباشد كار او
((١١٤٩)) علم او از جان او جوشد مدام پيش او نه عاريت باشد نه وام
آيه « وإِذْ قالَ مُوسى لِفَتاه لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ اَلْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً ١٨ : ٦٠ » (١) ( وموقعى كه موسى به همراهش يوشع بن نون گفت : من به سير وسفرم ادامه خواهم داد ، تا به جايگاه تلاقى دو دريا ( درياى فارس با درياى رم ) برسم ، يا روزگار طولانى را خواهم رفت [ تا به مقصدم برسم . ]

(١) سوره الكهف ، آيهء ٦٠ . .