سپس حضرت از علت چهارم سخن مى‌گويد كه از مهم‌ترين علت‌هاست و مى‌فرمايد: «گاه چيزى از خدا مى‌خواهى كه اگر به آن برسى مايه هلاك دين توست (خداوند آن را از تو دريغ مى‌دارد و چيزى بهتر از آن مى‌دهد)»؛ (أَوْ صُرِفَ عَنْكَ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَكَ، فَلَرُبَّ أَمْرٍ قَدْ طَلَبْتَهُ فِيهِ هَلَاكُ دِينِكَ لَوْ أُوتِيتَهُ).

بسيارى از ما بر اثر بى‌اطلاعى از عواقب امور گاه چيزهايى را با اصرار و با تمام وجود از خدا مى‌خواهيم در حالى كه مايه هلاكت و بدبختى ما مى‌شود.

خداوند كه عالم به عواقب امور است دعاى ما را به اجابت نمى‌رساند؛ ولى ما را دست خالى هم برنمى‌گرداند و چيزى كه صلاح ماست مى‌بخشد.

قرآن مجيد نيز اشاره‌اى به اين معنا دارد كه مى‌فرمايد: «وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ‌»؛ چه بسا چيزى را خوش نداشته باشيد، حال آن كه خير شما در آن است؛ و يا چيزى را دوست داشته باشيد، حال آن كه شرّ شما در آن است». [١]

در حديثى نيز از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم كه خداوند مى‌فرمايد: «قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ الْمُؤْمِنِينَ عِبَاداً لَا يَصْلُحُ لَهُمْ أَمْرُ دِينِهِمْ إِلَّا بِالْغِنَى وَ السَّعَةِ وَ الصِّحَّةِ فِي الْبَدَنِ فَأَبْلُوهُمْ بِالْغِنَى وَ السَّعَةِ وَ صِحَّةِ الْبَدَنِ فَيُصْلِحُ عَلَيْهِمْ أَمْرَ دِينِهِمْ وَ إِنَّ مِنْ عِبَادِيَ الْمُؤْمِنِينَ لَعِبَاداً لَا يَصْلُحُ لَهُمْ أَمْرُ دِينِهِمْ إِلَّا بِالْفَاقَةِ وَ الْمَسْكَنَةِ وَ السُّقْمِ فِي أَبْدَانِهِمْ فَأَبْلُوهُمْ بِالْفَاقَةِ وَ الْمَسْكَنَةِ وَ السُّقْمِ فَيُصْلِحُ عَلَيْهِمْ أَمْرَ دِينِهِمْ؛ بعضى از بندگان من افرادى هستند كه اصلاح امر دين آنها جز به غنا و گستردگى زندگى و صحت بدن نمى‌شود، از اين رو امر دين آنها را به وسيله آن اصلاح مى‌كنم و بعضى از بندگانم هستند كه امر دين آنها جز با نياز و مسكنت و بيمارى‌

[١]. بقره، آيه ٢١٦.