پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - نامه در يك نگاه

تواضع و عدالت و نشان دادن قدرت در برابر زورمندان و محبّت در برابر ضعيفان مى‌دهد.

در بخش دوم در يك بحث كلى و جامع، يكى از صفات متقين را در طرز برخورد آنها با دنيا و مواهب مادى در عباراتى جامع، گويا و پرمعنا شرح مى‌دهد كه چگونه آنها توانسته‌اند از نعمت‌هاى الهى در دنيا بهره‌مند شوند بى‌آنكه گرفتار دنياپرستى گردند.

امام عليه السلام در بخش سوم، اشاره‌اى به پايان زندگى و مرگ مى‌كند و تعبيراتى دارد كه دقت در آن هر انسانى را از خواب غفلت بيدار مى‌سازد.

امام عليه السلام در بخش چهارم، متوجه محمد بن ابى‌بكر شده و اهمّيّت مأموريتى را كه به او واگذار كرده (حكومت مصر) به او گوشزد مى‌كند و دستوراتى در اين زمينه به او مى‌دهد.

در بخش پنجم و آخرين بخش، باز امام عليه السلام از يك تحليل كلى درباره تفاوت‌هاى پيشوايان هدايت و پيشوايان ضلالت سخن مى‌گويد و به خطرات منافقين در جامعه اسلامى اشاره مى‌فرمايد.

ولى با توجّه به اينكه عهدنامه بسيار گسترده‌تر از آن است كه مرحوم سيد رضى آورده، بخش‌هاى مهم و متعدّد ديگرى نيز در اين عهدنامه كه همه آن در كتاب الغارات و تمام نهج‌البلاغه و مانند آن آمده است، ديده مى‌شود.