پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٥ - ترجمه

بخش دوم‌

وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ- صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ- إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ، وَ أَحْجَمَ النَّاسُ، قَدَّمَ أَهْلَ بَيْتِهِ فَوَقَى‌ بِهِمْ أَصْحَابَهُ حَرَّ السُّيُوفِ وَ الْأَسِنَّةِ، فَقُتِلَ عُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ يَوْمَ بَدْرٍ، وَ قُتِلَ حَمْزَةُ يَوْمَ أُحُدٍ، وَ قُتِلَ جَعْفَرٌ يَوْمَ مُؤْتَةَ، وَ أَرَادَ مَنْ لَوْ شِئْتُ ذَكَرْتُ اسْمَهُ مِثْلَ الَّذِي أَرَادُوا مِنَ الشَّهَادَةِ، وَ لَكِنَّ آجَالَهُمْ عُجِّلَتْ، وَ مَنِيَّتَهُ أُجِّلَتْ. فَيَا عَجَباً لِلدَّهْرِ! إِذْ صِرْتُ يُقْرَنُ بِي مَنْ لَمْ يَسْعَ بِقَدَمِي، وَ لَمْ تَكُنْ لَهُ كَسَابِقَتِي الَّتِي لَا يُدْلِي أَحَدٌ بِمِثْلِهَا، إِلَّا أَنْ يَدَّعِيَ مُدَّعٍ مَا لَا أَعْرِفُهُ، وَ لَا أَظُنُّ اللَّهَ يَعْرِفُهُ. وَالْحَمْدُ للَّهِ عَلَى‌ كُلِّ حَالٍ.

ترجمه‌

هر گاه آتش جمع شعله‌ور مى‌شد و مردم حمله مى‌كردند، رسول خدا صلى الله عليه و آله اهل بيت خود را پيشاپيش لشكر قرار مى‌داد و بدين وسيله اصحابش را از آتش شمشيرها و نيزه‌ها مصون مى‌داشت، عبيدة بن حارث روز بدر شهيد شد، و حمزه در روز احد، و جعفر در موته. كسى را هم سراغ دارم كه اگر بخواهم مى‌توانم نامش را ببرم كه دوست داشت همانند آنان شهادت نصيبش شود؛ ولى اجل آن گروه (عبيدة بن حارث و حمزه و جعفر) به سر رسيده بود و مرگ او به تأخير افتاد.

شگفتا از اين روزگار كه مرا هم سنگ كسانى قرار مى‌دهد كه هرگز چون من براى اسلام تلاش نكرده‌اند و سابقه درخشانى چون من ندارند. همان سوابقى كه هيچ كس به مثل آن دسترسى پيدا نكرده است مگر اينكه كسى ادعاى فضيلتى براى آنها كند كه من آن از آن آگاه نيستم و گمان نمى‌كنم خدا هم از آن آگاه باشد