پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٦ - ترجمه

بنابراين به آن كس كه تو را آفريده و روزى داده و آفرينش تو را نظام بخشيده تمسك جوى و تنها او را پرستش كن و رغبت و محبّت تو تنها به او باشد و تنها از (مخالفت) او بترس.

شرح و تفسير همه چيز از سوى اوست‌

امام عليه السلام در اين بخش از وصيّت‌نامه نخست به فرزندش دستور مى‌دهد كه در آنچه او مى‌گويد دقت كند و فهم خود را به كار گيرد، مى‌فرمايد: «پسرم در فهم وصيتم دقت نما»؛ (فَتَفَهَّمْ يَا بُنَيَّ وَصِيَّتِي).

اين جمله در واقع اشاره به اهمّيّت بحثى است كه بعد از آن بيان فرموده، اهميتى كه در خورِ دقت فراوان است.

آن گاه به اين حقيقت اشاره مى‌كند كه در اين عالم هر چه هست از سوى خداست؛ حيات و مرگ، صحت و بيمارى، تلخ و شيرين، نعمت و ابتلا و ... همه آنها حكيمانه است و اگر نتوانستى به حكمت آنها پى ببرى حمل بر بى‌اطّلاعى خود كن و در برابر اراده حكيمانه خدا تسليم باش. مى‌فرمايد:

«بدان مالك مرگ همان مالك حيات است و آفريننده، همان كسى است كه مى‌ميراند و فانى كننده هم اوست كه جهان را از نو نظام مى‌بخشد و بيمارى‌دهنده همان شفابخش است»؛ (وَ اعْلَمْ أَنَّ مَالِكَ الْمَوْتِ هُوَ مَالِكُ الْحَيَاةِ، وَ أَنَّ الْخَالِقَ هُوَ الْمُمِيتُ، وَ أَنَّ الْمُفْنِيَ هُوَ الْمُعِيدُ، وَ أَنَّ الْمُبْتَلِيَ هُوَ الْمُعَافِي).

اين سخن در واقع اشاره به توحيد افعالى است كه در جهان بيش از يك مبدأ نيست:

«لا مؤثر فى الوجود الا اللَّه» نه اينكه عالم دو مبدأ دارد، مبدأ خير و شر و يزدان و اهريمن؛ آن گونه كه ثنويان و دوگانه پرستان مى‌پنداشتند. اصولا در خلقت خداوند شرى وجود ندارد و هر چه هست خير است و شر امرى نسبى است. به‌