افزون بر آن كه در سم و نيش حشرات دواهاى شفابخشى وجود دارد و از اين نظر خير است و اگر كسى اشتباه كند و گرفتار نيش او شود، اين شر بر اثر ناآگاهى او به وجود آمده است.

آن گاه امام عليه السلام به ناپايدارى دنيا و آميخته بودن تلخ و شيرين در آن اشاه كرده مى‌فرمايد: «و دنيا پابرجا نمى‌ماند مگر به همان گونه كه خداوند آن را قرار داده است گاهى نعمت و گاهى گرفتارى و سرانجام پاداش در روز رستاخير يا آنچه او خواسته و تو نمى‌دانى (از كيفرهاى دنيوى)»؛ (وَ أَنَّ الدُّنْيَا لَمْ تَكُنْ لِتَسْتَقِرَّ إِلَّا عَلَى‌ مَا جَعَلَهَا اللَّهُ عَلَيْهِ مِنَ النَّعْمَاءِ، وَ الابْتِلَاءِ، وَ الْجَزَاءِ فِي الْمَعَادِ، أَوْ مَا شَاءَ مِمَّا لَا تَعْلَمُ).

آرى اين طبيعت دنياست و موافق حكمت خداوند است، زيرا اگر انسان هميشه غرق نعمت باشد، در ميان امواج غفلت غرق مى‌شود و اگر هميشه مبتلا باشد، يأس و نوميدى همه وجودش را فرا مى‌گيرد و از خدا دور مى‌شود.

خداوند حكيم اين دو را به هم آميخته تا انسان پيوسته بيدار باشد و به سوى او حركت كند و دست به دامان لطفش زند.

سپس از آنجا كه گاهى افراد نادان به سبب بى‌اطّلاعى از حكمتِ حوادث عالم، زبان به اعتراض مى‌گشايند. امام عليه السلام به فرزندش هشدار مى‌دهد مى‌فرمايد:

«و اگر درباره فهم اين امور (حوادث جهان) امرى بر تو مشكل شد، آن را بر نادانى خود حمل كن (و زبان به اعتراض مگشاى) زيرا تو در آغاز خلقت جاهل و نادان بودى و سپس عالِم و آگاه شدى و چه بسيار است امورى كه هنوز نمى‌دانى و فكرت در آن متحير و چشمت در آن خطا مى‌كند؛ اما پس از مدتى آن را مى‌بينى (و از حكمت آن آگاه مى‌شوى)»؛ (فَإِنْ أَشْكَلَ عَلَيْكَ شَيْ‌ءٌ مِنْ ذَلِكَ فَاحْمِلْهُ عَلَى‌ جَهَالَتِكَ، فَإِنَّكَ أَوَّلُ مَا خُلِقْتَ بِهِ جَاهِلًا ثُمَّ عُلِّمْتَ، وَ مَا أَكْثَرَ مَا تَجْهَلُ مِنَ الْأَمْرِ، يَتَحَيَّرُ فِيهِ رَأْيُكَ، وَ يَضِلُّ فِيهِ بَصَرُكَ ثُمَّ تُبْصِرُهُ بَعْدَ ذَلِكَ).