پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٩ - ١ رابطه اعمال و پاداشها

امورى جزا داده مى‌شود كه از پيش فرستاده و بر امورى وارد مى‌گردد كه قبلا ذخيره نموده است.

اگر اساس را بر اين بگذاريم، به يقين اعمال ما بسيار پاك‌تر خواهد شد.

٢. «زياد» مرد نمك نشناس‌

درباره زياد و فرزندش عبيداللَّه و زشتى‌هاى اعمال و عقايد آنها سخن بسيار است كه بخش قابل ملاحظه‌اى از آن در ذيل نامه ٤٤ به خواست خدا خواهد آمد ولى در اينجا سزاوار است اشاره كوتاهى با ذكر كلامى از ابن ابى الحديد به اين مسأله داشته باشيم:

«خداوند روى زياد را سياه كند كه آن همه محبّت و احسان على عليه السلام را با اعمال زشت و جنايات در مورد شيعيان و دوستان على عليه السلام و اسراف در لعن آن حضرت تلافى كرد، او در برابر معاويه در نكوهش از اعمال امير مؤمنان على عليه السلام به قدرى زياده‌روى كرد كه معاويه انتظار آن را نداشت؛ ولى او براى خوش‌آيند معاويه اين كار را نكرد، بلكه با طبع كثيف و قلب پر از عناد خود اين كار را انجام مى‌داد و خدا مى‌خواست كه او را رسوا كند و او را به مادرش باز گرداند تا از نسب او خبر دهد! آرى! از كوزه همان برون تراود كه در اوست. و بعد از او فرزندش (عبيداللَّه) آمد و اعمال زشت پدر را (نسبت به شيعيان و خاندان آن حضرت) آن گونه كه مى‌دانيم به نهايت رساند». [١]

[١]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١٥، ص ١٣٩، ذيل نامه ٢١.