پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٠ - شرح و تفسير هدف آفرينش

شرح و تفسير هدف آفرينش‌

امام عليه السلام در اين بخش از وصيّت‌نامه (بخش بيستم) به چند نكته مهم درباره هدف آفرينش انسان و حقيقت دنيا و زندگى در آن و موقعيت انسان در برابر مرگ اشاره مى‌كند كه هر يك هشدارى به فرزند خود و به همه كسانى است كه اين وصيّت‌نامه را مى‌خوانند.

نخست مى‌فرمايد: « (پسرم) بدان تو براى آخرت آفريده شده‌اى نه براى دنيا، براى فنا نه براى بقا (در اين جهان)، براى مرگ نه براى زندگى (در اين دنيا)»؛ (وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّكَ إِنَّمَا خُلِقْتَ لِلآْخِرَةِ لَا لِلدُّنْيَا وَ لِلْفَنَاءِ لَا لِلْبَقَاءِ وَ لِلْمَوْتِ لَا لِلْحَيَاةِ).

از ديدگاه اسلام و تمام اديان آسمانى، هدف آفرينش انسان زندگى در دنيا نيست، بلكه دنيا گذرگاهى به سوى آخرت و بازار تجارتى براى برگرفتن زاد و توشه است؛ سرانجام زندگىِ دنيا فناست و هيچ كس حتى پيامبران الهى را بقايى نيست.

درباره هدف آفرينش انسان، تعبيرات مختلفى در آيات و روايات آمده؛ قرآن مجيد در سوره ذاريات مى‌گويد: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌» [١] بر اساس اين آيه هدف از آفرينش انسان، بندگى خداست.

در آيه دوم از سوره ملك مى‌فرمايد: «الَّذِى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»؛ آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك از شما بهتر عمل مى‌كند».

روشن است كه آزمايش الهى، براى حسن عمل است و عبوديت براى تهذيب نفوس است و نتيجه همه اينها زندگى سعادت‌بخش آخرت است و به اين ترتيب همه اهداف به يكى بازمى‌گردد.

آن گاه به نكته دوم يعنى حقيقت دنيا و موقعيت آن اشاره كرده مى‌فرمايد: «تو

[١]. ذاريات، آيه ٥٦.