پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٢ - شرح و تفسير انگيزه من براى نوشتن اين وصيتنامه

امام عليه السلام در اين بخش از سخنان خود به اهميت استفاده از تجارب ديگران اشاره مى‌كند، زيرا زندگى چيزى جز تجربه نيست و انسان عاقل به جاى اينكه همه چيز را خودش تجربه كند و ضايعات و مشكلات آن را بپذيرد از تجارب ديگران استفاده مى‌كند و آنچه را آنها آزموده‌اند و نتيجه‌اش روشن شده در اختيار مى‌گيرد بى آنكه هزينه‌اى براى آن بپردازد. به تعبير ديگر همواره نسل هاى آينده از نسلهاى گذشته از اين نظر سعادتمندترند كه تجارب پيشينيان در اختيار آيندگان قرار مى‌گيرد و آنچه را آنها با زحمت فراوان به دست آورده‌اند آيندگان بدون زحمت در اختيار مى‌گيرند و تعبيرات امام عليه السلام «كفيت مؤنة الطلب و عوفيت من علاج التجربة» همه اشاره به همين نكته است.

لذا در پايان اين بخش از اندرزنامه مى‌فرمايد: «بنابراين آنچه از تجربيات نصيب ما شده، نصيب تو هم خواهد شد (بى آنكه زحمتى كشيده باشى) بلكه شايد پاره‌اى از آنچه بر ما مخفى شده (با گذشت زمان و تجربه بيشتر) بر تو روشن گردد»؛ (فَأَتَاكَ مِنْ ذَلِكَ مَا قَدْ كُنَّا نَأْتِيهِ، وَ اسْتَبَانَ لَكَ مَا رُبَّمَا أَظْلَمَ عَلَيْنَا مِنْهُ).

اشاره به اينكه گاه تجربه پيشينيان به طور كامل در اختيار آيندگان قرار مى‌گيرد و آنها از آن بهره كامل مى‌برند و گاه پيشينيان در بعضى از مسائل، نيمى از راه را پيموده‌اند و نيم ديگر را آيندگان مى‌پيمايند و به امورى دست مى‌يابند كه حتى نصيب پيشينيان نشده بود.

همان گونه كه قبلا نيز اشاره شد، سخنان امام عليه السلام در اين وصيّت‌نامه از موضع امامت و مقام عصمت نيست، بلكه به عنوان فردى دنيا ديده و تجربه كرده و دلسوز كه به فرزندش در برابر طوفان حوادث دنيا كمك مى‌كند تا از تجربياتش بهره گيرد و حتى گاه آنچه را او به تجربه نيافته، فرزندش آن را تكميل كند و به نتايج بهترى برسد.