اللَّهُ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ فِي النَّارِ» فَكَيْفَ يَكُونُ حَالُ مَنْ قَتَلَ أَعْلَامَ الْمُسْلِمِينَ سَادَاتِ الْمُهَاجِرِينَ بَلْهَ مَا طَحَنَتْ رَحَى حَرْبِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرْآنِ وَ ذَوِي الْعِبَادَةِ وَ الْإِيمَانِ مِنْ شَيْخٍ كَبِيرٍ وَ شَابٍّ غَرِيرٍ كُلُّهُمْ بِاللَّهِ تَعَالَى مُؤْمِنٌ وَ لَهُ مُخْلِصٌ بِرَسُولِهِ مُقِرٌّ عَارِفٌ فَإِنْ كُنْتَ أَبَا حَسَنٍ إِنَّمَا تُحَارِبُ عَلَى الْإِمْرَةِ وَ الْخِلَافَةِ فَلَعَمْرِي لَوْ صَحَّتْ خِلَافَتُكَ لَكُنْتَ قَرِيباً مِنْ أَنْ تُعْذَرَ فِي حَرْبِ الْمُسْلِمِينَ وَ لَكِنَّهَا ما تَصِحَّ لَكَ أَنَّى بِصِحَّتِهَا وَ أَهْلُ الشَّامِ لَمْ يَدْخُلُوا فِيهَا فَقَدْ وَ اللَّهِ أَكَلَتْهُمُ الْحَرْبُ فَلَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ إِلَّا كَالثَّمَدِ فِي قَرَارَةِ الْغَدِيرِ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعَان؛ [١] از سوى عبداللَّه معاوية بن ابى سفيان به على بن ابى‌طالب؛ اما بعد: خداوند متعال در كتاب محكمش مى‌گويد: «به يقين به تو و پيامبرانى كه پيش از تو بودند وحى شده است كه اگر مشرك شوى عملت باطل مى‌شود و از زيانكاران خواهى بود» من تو را بر حذر مى‌دارم از اينكه اعمال خود را حبط و نابود كنى و سابقه خود را به سبب ايجاد تفرقه در اين امّت بر باد دهى.

از خدا بپرهيز و روز قيامت را به ياد آور و از ريختن خون مسلمين دست بردار.

من از رسول خدا شنيدم كه فرمود: اگر تمام اهل صنعا و عدن دست به دست هم دهند و يك نفر از مسلمين را به قتل برسانند خداوند همه آنها را به صورت در آتش دوزخ خواهد افكند، پس چگونه خواهد بود حال كسى كه بزرگان اسلام و سران مهاجرين را به قتل برساند. اين آسياب جنگ را كه به راه انداخته‌اى و اهل قرآن و صاحبان عبادت و ايمان را از پيرمرد تا جوانان نوخواسته؛ كسانى كه همه به خداوند متعال ايمان دارند و مخلصند و نسبت به رسولش اقرار دارند و عارفند، از بين مى‌برد، رها ساز. اگر تو اى ابوالحسن به خاطر اين جنگ مى‌كنى كه امير و خليفه مسلمين هستى به جانم سوگند اگر خلافت تو صحيح بود ممكن بود اين عذر در جنگ با مسلمين از تو پذيرفته شود؛ ولى خلافت تو

[١]. مصادر نهج‌البلاغه، ج ٣، ص ٢١١ و ابن ابى الحديد نيز اين نامه را با كمى تفاوت در ج ١٤، ص ٤٢ نقل كرده است.