آرى؛ آنها مى‌دانند كه سرنوشتشان دوزخ با آن عذاب‌هاى مرگبار است و زندگى دنيا با همه مشكلاتش در برابر آن بسيار گواراست. به همين دليل از مرگ، بسيار مى‌ترسند و از آينده خود بسيار در وحشتند، همان گونه كه قرآن مجيد درباره گروهى از دنياپرستان بنى‌اسرائيل مى‌گويد: «وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى‌ حَياةٍ وَ مِنَ الَّذينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ؛ و (آنان نه تنها آرزوى مرگ نمى‌كنند، بلكه) آنها را حريص‌ترين مردم- حتى حريص‌تر از مشركان- بر زندگى (اين دنيا، و اندوختن ثروت) خواهى يافت؛ (تا آنجا) كه هر يك از آنها آرزو دارد هزار سال عمر به او داده شود، در حالى كه اين عمر طولانى، او را از كيفر (الهى) باز نخواهد داشت». [٢]

نيز به همين دليل در روايت معروفى از رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده است: «أَنَّ الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ وَ الْمَوْتُ جِسْرُ هَؤُلَاءِ إِلَى جِنَانِهِمْ وَ جِسْرُ هَؤُلَاءِ إِلَى جَحِيمِهِمْ؛ دنيا زندان مؤمن و بهشت كافر است و مرگ پلى است براى اين گروه (مؤمنان) به سوى بهشتشان و پلى است براى آن گروه (كافران) به سوى دوزخشان». [٣]

به همين دليل در روايتى از امام حسن مجتبى عليه السلام آمده است كه كسى از محضرش پرسيد: «مَا بَالُنَا نَكْرَهُ الْمَوْتَ وَ لَا نُحِبُّهُ؟؛ چرا از مرگ بيزاريم و از آن خوشمان نمى‌آيد؟». در پاسخ فرمود: «إِنَّكُمْ أَخْرَبْتُمْ آخِرَتَكُمْ وَ عَمَرْتُمْ دُنْيَاكُمْ فَأَنْتُمْ تَكْرَهُونَ النُّقْلَةَ مِنَ الْعُمْرَانِ إِلَى الْخَرَابِ؛ زيرا شما آخرت خود را ويران ساخته‌ايد و دنيايتان را آباد، از اين رو شما كراهت داريد كه از آبادى به سوى ويرانى رويد». [٤]

[١]. «افظع» به معناى ناپسندتر از ريشه «فظاعت» به معناى شنيع و ناپسند بودن گرفته شده است.

[٢]. بقره، آيه ٩٦.

[٣]. بحارالانوار، ج ٦، ص ١٥٤.

[٤]. معانى الاخبار، ص ٣٩٠.